Mijn liquidatie bij de N-VA deel 3

Na mijn mail aan Jan Jambon dd. 10 juli krijg ik eind juli Maarten Vanderhenst aan de lijn. Maarten is verantwoordelijk voor de ledenadministratie en hij meldt mij dat er een probleem is met mijn lidmaatschap omdat ik mijn ontslag ingediend had. Ik vertel hem dat dit zeker niet het geval was en ik vraag hem om in de toekomst per mail te communiceren zodat er in de toekomst geen discussie zou kunnen ontstaan over hetgeen wel of niet gezegd is.

Op dinsdag 30 juli stuur ik een mail naar Maarten Vanderhenst en in die mail zet ik heel duidelijk uiteen dat ik zeker nooit mijn ontslag gaf als lid. Ik verwijs naar de statuten en ik vraag stel wat er zich feitelijk afgespeeld heeft.

Maarten antwoordt mij op 31 juli dat ik een gemotiveerd schrijven moet richten aan de partijraad met de vraag om terug lid van de N-VA te mogen worden.

Dezelfde dag antwoord ik als volgt:

"Beste Maarten, 
In de statuten lees ik heel duidelijke zaken over een verzoenings- en tuchtcommissie, het geven van een blaam, schorsing en uitsluiting van leden, de betekening van beslissingen en procedures allerhande. Op geen enkel moment ben ik op de hoogte gebracht van een eventuele procedure, laat staan van het feit dat ik verbannen werd uit de partij. Om de zaak fatsoenlijk te kunnen voorbereiden, zou ik moeten weten: Wanneer en door wie er besloten werd om mij te schrappen als lid van de N-VA? Op basis van welke argumenten dat gebeurde? Waarom ik daarvan nooit op de hoogte werd gebracht? Waarom ik nooit de kans gekregen heb om mij te verdedigen? Kun je me deze gegevens zo snel mogelijk bezorgen? Bij voorbaat dank. Met vriendelijke groeten, Erik Geenen."

Op diezelfde 31ste juli ontvang ik volgend antwoord van Maarten:

"Hallo Erik 
Voor alle duidelijkheid het gaat niet over een verzoenings- en tuchtdossier, maar over de opzeg van je lidmaatschap door jou. Dat is gewoon een administratieve procedure. De verzoenings- en tuchtcommissie heeft hier niets mee te maken, want niemand heeft ooit klacht tegen jou ingediend. Ik contacteer je volgende week opnieuw als ik meer weet. Met vriendelijke groeten, Maarten Vanderhenst Provinciaal Bewegingsverantwoordelijke Antwerpen"

Na ontvangst van die mail reageer ik onmiddellijk als volgt:

"Beste Maarten, 
Zoals ik al enkele malen duidelijk gesteld heb, heb ik mijn lidmaatschap nooit opgezegd. Gelukkig had ik tijdig in de gaten dat ik geen uitnodiging tot het betalen van mijn lidgeld had ontvangen en heb ik mijn lidgeld voor 2013 begin januari zelf betaald. Aangezien in nooit mijn ontslag gegeven heb, dringen volgende vragen zich op: Waarom zou ik mijn lidgeld betalen als ik mijn ontslag gegeven zou hebben? Op basis van welke gegevens heeft men geconcludeerd dat ik mijn ontslag gegeven had? Wie heeft die conclusie getrokken en waarom werd ik daarvan niet op de hoogte gebracht? Wat is de exacte datum waarop mijn verzonnen ontslag geacteerd werd? Als ik per aangetekende brief een lidmaatschap of abonnement opzeg, ontvang ik altijd meerdere brieven, mails of telefoons om mij te overtuigen om toch lid te blijven. Bestaat er bij de N-VA geen procedure om leden te overtuigen om toch lid te blijven? Wordt er van mij verwacht dat ik ga pleiten om een onbestaand ontslag ongedaan te maken? 
Met vriendelijke groeten, Erik Geenen."

Na het pingpongspelletje op 31 juli weet men blijkbaar niet goed meer hoe het nu verder moet en duurt het tot 13 augustus tot ik volgende mail ontvang:

"Hallo Erik 
Even kort: ik ben onderstaand niet uit het oog verloren, maar moet nog even wachten tot er een aantal mensen terug zijn uit vakantie. Ik hou je zeker op de hoogte. Met vriendelijke groeten, Maarten Vanderhenst Provinciaal Bewegingsverantwoordelijke Antwerpen"

Enkele dagen later krijg ik een telefoontje met het verzoek om op donderdag 3 oktober om 15 uur naar de hoofdzetel van de partij te komen voor een meeting met Jan Jambon en Piet De Zaeger. Naar goede gewoonte werd er eerst wat rond de pot gedraaid tot ik aan Jan Jambon vroeg wat er nu in feite aan de hand was. De zaak was duidelijk: ik had mijn ontslag gegeven. Toen ik dit heel krachtig ontkende, vroeg ik op grond van welke informatie men bij de N-VA besloten had dat ik mijn ontslag gegeven had. Dat lag moeilijk want die informatie was vertrouwelijk. Wat is er echter vertrouwelijk als iemand, die zogezegd zelf zijn ontslag gegeven had, vraagt hoe hij dit ontslag dan wel ingediend had. Het lag allemaal nogal gevoelig tot ik zei dat ik dan wel naar de pers zou stappen met dit bizarre verhaal. Daarop vroeg Jan Jambon aan Piet De Zaeger om open kaart te spelen waarop De Zaeger zijn kantoor verliet.

Enkele minuten later kwam Piet De Zaeger terug met een stapeltje papieren. Deze papieren bleken mijn schriftelijke vragen op de algemene vergadering van de Nationale Bank te zijn waarop ik even een beetje boos werd. Op dat moment was het duidelijk dat ik geschrapt was op een manier waarbij verschillende essentiële artikelen van de N-VA statuten overtreden waren en aangezien men hierbij gebruikgemaakt had van een brief die gericht was aan de "Regentenraad van de Nationale Bank van België" kwam hier zowaar nog eens schending van het briefgeheim bovenop.

De N-VA en haar Statuten Liquidatie deel 4!

Nadat alle kaarten op tafel lagen was het duidelijk dat de partijleiding van de N-VA zich van mij ontdaan had op een manier die tegenstrijdig was met alle punten die hierover in de statuten van de partij voorzien waren.
Men had om één of andere reden een duidelijke belofte niet nageleefd en omdat ik hierover uitleg vroeg en mij niet neerlegde bij het feit dat ik totaal genegeerd werd, had de partijleiding blijkbaar besloten om mij te schrappen zonder de statuten hieromtrent te eerbiedigen. Had mijn zesde zintuig mij niet gewaarschuwd, over het feit dat ik geen uitnodiging voor het hernieuwen van mijn lidmaatschap ontvangen had, zou ik nu gevangen zitten in een welles-nietes spelletje waarbij ik bij het overgrote deel van het publiek de schijn tegen mij zou gehad hebben.
Dankzij het feit dat ik vervolgens uit eigen beweging tijdig mijn lidgeld betaalde en nauwgezet alle correspondentie bewaard heb, kan ik nu zwart op wit aantonen wat er werkelijk gebeurd is.
Op het moment dat dit begon door te dringen, besloot Jan Jambon dat er blijkbaar ergens een fout gebeurd was en dat ik nog steeds lid van de N-VA was. Het enige probleem was dat men mij een nieuw lidnummer zou moeten geven omdat het informaticasysteem niet zou toelaten om mij mijn oude lidnummer terug toe te kennen. Omdat het hier toch over een heel speciale situatie ging, stelde ik voor om voor mij een speciale gouden lidkaart te laten maken zodat men mijn oorspronkelijke lidnummer er in kon laten graveren. Om een lang verhaal kort te maken: ik werd terug N-VA lid en ik mocht mijn oude lidnummer 8380 behouden.- Daarmee was het probleem van mijn onrechtmatige schrapping opgelost welliswaar zonder enige verontschuldiging doch bleef het Nationale Bank verhaal uiteraard een open end story en daarom stuurde ik op 6 januari 2014 volgende mail naar Jan Jambon:
Beste Jan,
Voor het nieuwe jaar wens ik je eerst en vooral een goede gezondheid en verder veel gelukkige momenten met je familie en vrienden, mooie successen en weinig zorgen.- Na mijn schrappingsavontuur had ik eerlijk gezegd wel op een of ander vervolg gerekend doch je zult het waarschijnlijk te druk gehad hebben met andere zaken. Zoals ik in maart al aangaf, had ik mij graag mee in de strijd gegooid voor de federale verkiezingen doch gelet op de ontwikkelingen zal dat wellicht niet nodig zijn.- Uiteraard heb ik een ganse lijst van zaken, die ik graag mee verwezenlijkt had, doch cruciaal blijft voor mij uiteraard het Nationale Bank dossier. Vooraleer de kiesstrijd in volle hevigheid losbarst, had ik graag het officiële standpunt van de partij over dit schandaaldossier gekend. Is de N-VA bereid om een eind te maken aan de onwaarschijnlijke discriminatie van de privé aandeelhouders van de NBB?- In bijlage een copij van een brief die ik al aan verschillende ministers heb bezorgd. In feite is mijn vraag de volgende: Is de N-VA bereid om het eerste dividend voor de aandeelhouders van de NBB aan te passen aan de evolutie van de koopkracht? Dat eerste dividend van 60 frank uit 1850 bedraagt vandaag nog steeds 60 frank terwijl het inkomen van de gouverneur steeg van 18.500 frank per jaar tot bijna 30 miljoen frank dit jaar. Omgerekend bleef een frank uit 1850 voor de aandeelhouders van de NBB een frank terwijl het inkomen van de gouverneur steeg met een factor 1600. Is de N-VA bereid om te ijveren voor het aanpassen van dit eerste dividend zodat de koers van het aandeel naar een meer aanvaardbaar peil van minimum 12.000 euro kan stijgen? Dit kost de Belgische Staat geen cent, het brengt de Staat zelfs geld op.- Graag ontving ik op deze vraag zo snel mogelijk een duidelijk antwoord.- Zoals je weet, ben ik steeds bereid om een en ander te komen toelichten.- Met vriendelijke groeten,- Erik Geenen.

Opnieuw moest ik echter vaststellen dat ik volledig genegeerd werd met uitzondering van een korte nietszeggende mail van Jan Jambon op vrijdag 31 januari in de vroege morgen, de dag van de start van het belangrijke N-VA congres in Antwerpen:- 
Beste Erik,
Zoals al meermaals bevestigd onderschrijf ik je visie dat de privé-aandeelhouders van de NBB systematisch gediscrimineerd worden. Het ligt dus voor de hand dat we ons verder zullen inspannen om deze discriminatie weg te werken.- Wat het dividend betreft zou je me iets beter moeten documenteren, omdat ik de inpak van je voorstel momenteel niet kan inschatten. Een dividend is toch een uitkering op basis van de geboekte winst en volgt die evolutie en niet noodzakelijk de koopkracht?
Groeten, Jan- 

Deze mail ontving ik nadat ik op 21 en 30 januari een korte mail verstuurd had om te herinneren dat ik opnieuw geen antwoord kreeg op mijn eenvoudige vraag. Achteraf gezien was het heel duidelijk dat die mail van 31 januari bedoeld was om er voor te zorgen dat ik mij niet zou roeren tijdens het congres. Gelet op mijn ervaringen met politici en mijn schrappingsverhaal heb ik vervolgens nog enkele keren geprobeerd om een antwoord op mijn vraag te krijgen doch om één of andere reden is men bij de N-VA niet bereid om schriftelijk een duidelijk standpunt in te nemen net zoals men niet geïnteresseerd was om mij de zaak te laten toelichten hetgeen Jan Jambon in zijn mail van 31 januari toch duidelijk aangaf. Jan Jambon vraagt in zijn mail duidelijk bijkomende inlichtingen en uit zijn antwoord blijkt trouwens dat hij totaal niet op de hoogte is van de dividendproblematiek bij de NBB. Toch geeft hij na het congres geen teken van leven meer.

Voor mij is de maat op dat moment uiteraard vol want ik besef als geen ander dat ik een engagement op papier moet hebben voor de verkiezingen van 25 mei. Daarom stuur ik op maandag 14 april volgende korte mail naar Jan Jambon waarbij ik hem herinner aan de onbeantwoorde mails van 31/01, 11/03, 24/03 en 3 april:
Beste Jan,
Zondag 13 april is ondertussen verstreken zonder enige reactie op mijn mails dd. 31 januari, 11 maart, 24 maart en 3 april.- De ongeschreven en onuitgesproken boodschap is klaar en duidelijk overgekomen, ik zal daar in de komende dagen gepast op reageren.
Met vriendelijke groeten,- Erik Geenen.

Aangezien ik in de dagen daarvoor op Twitter en andere media al voorzichtig aangegeven had dat ik mijn verhaal zou publiceren, kreeg ik op 17 april volgend antwoord van Jan Jambon:
Erik,
Je weet hoe we staan tegenover het dossier van de NBB, daar hebben we het al vaak genoeg over gehad.- Ik hou er echter helemaal niet van om met jou te handelen op basis van ultimatums en dreigementen.- Geef ons de gelegenheid om op het gepaste moment een dossier te verdedigen en niet het op voorhand al onmogelijk te maken.
Vriendelijke groeten, Jan

We spreken ondertussen van 17 april 2014 en de mensen die mijn verhaal volledig gelezen hebben, weten dat dit drama zich reeds in februari 2011 begon te ontwikkelen. Gedurende drie jaar heeft men spelletjes gespeeld, mij op alle mogelijke manieren genegeerd en mij vervolgens zonder enige mogelijkheid tot verdediging geliquideerd als partijlid. Ik heb mij altijd zo correct mogelijk en hoffelijk opgesteld doch ik ben wel beleefd en kordaat blijven aandringen. Gelet op de gebeurtenissen en het tijdsverloop van drie jaar vond ik de passage van die ultimatums en dreigementen dan ook zwaar overdreven. Persoonlijk zou ik durven zeggen dat ik misschien een beetje te geduldig geweest ben doch ik ga er van uit dat de lezer van dit verhaal zelf wel zijn conclusies zal kunnen trekken.

Kortrijk, met dezelfde C van Corruptie!

Het NBB verhaal is een eindeloze aaneenschakeling van schandalen die gedoogd worden door de tot onafhankelijke directeurs benoemde politieke marionetten die enkel begaan zijn met de belangen van hun respectievelijke politieke partijen. Je kunt het zo gek niet bedenken of je komt het bij de Nationale Bank wel tegen.

De verkoop van het Nationale Bank gebouw te Kortrijk aan Garage du Phare d'Ostende werd voor een notaris in Oostende beschreven en binnen het uur voor dezelfde notaris doorverkocht aan een ander overheidsbedrijf tegen bijna het dubbele van hetgeen de NBB ontvangen had. U gelooft het niet? Dan geef ik U even de details mee:

Op 29 mei 2002 om 10.30 uur verkoopt de NBB het gebouw te Kortrijk voor 520.576,40 euro;

Op 29 mei 2002 om 11.30 uur verkoopt Garage du Phare d'Ostende het gebouw voor 991.574,09 euro aan de Nationale Kas voor het Beroepskrediet!

Dezelfde dag, binnen een uur, bij dezelfde notaris hetzelfde gebouw verkopen met een meerwaarde van 90%? Bij de Nationale Bank kan het allemaal.

Het mooiste was dat de uiteindelijke koper van het gebouw in Kortrijk de Nationale Kas voor Beroepskrediet was. De Nationale Bank een door de overheid gecontroleerde NV verkocht dus via een omweg aan een andere overheidsinstelling de Nationale Kas voor Beroepskrediet:
Verkoper de Nationale Bank van België ontvangt 520.576,40 euro
De Nationale Kas voor het Beroepskrediet betaalt een uur later 991.574,09 euro.  Garage du Phare d'Ostende incasseert binnen het uur een meerwaarde van 90%!

De Belgische Staat en zodoende alle Belgische burgers waren opnieuw tweemaal de sigaar. Gelukkig gebeurde dit allemaal in het algemeen belang.

Dat zo'n gebouw binnen het uur doorverkocht wordt tegen bijna het dubbele van de oorspronkelijke prijs: zou dat een record voor het Guinness Book of Records zijn? Als hetzelfde gebouw, eigendom van de Nationale Bank, een beursgenoteerd overheidsbedrijf, verkocht wordt aan een obscuur particulier bedrijf dat hetzelfde gebouw binnen het uur doorverkoopt aan een ander overheidsbedrijf dan zou je kunnen vermoeden dat er ergens iemand gemakkelijk geld verdiend heeft. Bij de Nationale Bank vonden ze het heel normaal.  Ook hier vonden de Belgische media het niet de moeite waard om de zaak eens uit te spitten.  In het België van "ons kent ons" worden zulke potjes liefst gedekt gelaten.

Corruptie met een grote C!

Hasselt januari 2002

De Nationale Bank van België verkoopt het gebouw aan de Schiervellaan aan de pas opgerichte vennootschap Cobogra. Enkele weken later verkoopt Cobogra het gebouw aan de NMBS.

De NBB ontvangt 941.995 euro.
De NMBS betaalt 2.305.410 euro.

Privé vennootschap Cobogra realiseert op enkele weken tijd een meerwaarde van 144,74%.

Op het moment dat er geld in duistere zakken kon verdwijnen was het Algemeen Belang plots niet meer van belang!
De aandeelhouders van de NBB waren de sigaar!
De Belgische burger werd als stakeholder bij de NBB en de NMBS tweemaal gepluimd!

Na klachten van privé aandeelhouders werd er een onderzoek geopend doch dat leverde, wat had U gedacht, per toeval niks op.

Waarde participatie Bank voor Internationale Betalingen!

Sedert vele jaren verkondig ik dat de participatie van de NBB in het kapitaal van de Bank voor Internationale Betalingen veel meer waard is dan de beurskoers van onze Nationale Bank.  Na jarenlang aandringen en keiharde gerichte vragen ging de directie van de Bank tijdens de algemene vergadering van 22 mei eindelijk overstag en gaf zij de huidige waarde van haar participatie in de Bank voor Internationale Betalingen (BIB) prijs.  Volgens de recentste balans- en cijfergegevens bedraagt die waarde momenteel 5.090 euro per NBB aandeel.  Dit betekent dat deze participatie op haar eentje 77% meer waard is dan de huidige beurskoers van de NBB.

In het Engels noemt de centrale bank der centrale banken The Bank for International Settlements beter bekend onder de afkorting BIS.  Het kapitaal van de BIB bestaat uit 558.125 aandelen en die zijn verdeeld over zestig centrale banken en onze Nationale Bank heeft er hiervan 50.100 of 8,97% van in portefeuille.  België was in 1930 één van de stichtende leden van de BIB en de grote participatie van de Nationale Bank in het kapitaal vindt hier haar oorsprong.  Door haar unieke positie heeft de NBB permanent twee vertegenwoordigers in de raad van bestuur van de BIB en dit verklaart het hoge aantal Belgen op topposities bij de BIB en het IMF.  Hierdoor wordt de NBB een machtsbastion dat zelfs in staat is om reuzen in de financiële media als Reuters en Bloomberg het zwijgen op te leggen hetgeen in het verleden reeds verschillende malen voorgevallen is in verband met de strijd van de privé aandeelhouders van de Bank tegen het machtsmisbruik en de willekeur die sedert de voorbije decennia schering en inslag waren.  Deze vreemde kronkel samen met het feit dat de NBB toezichthouder is voor de financiële instellingen maakt dat media, banken en beleggingsbladen het dossier Nationale Bank totaal negeren.

Soit terug naar de kern van de zaak:
Mocht het kapitaal van de BIB gelijk verdeeld zijn over alle aandeelhouders zou iedere aandeelhouder 1,66% van de aandelen controleren, dat de NBB 8,97% van die aandelen bezit is dus een uitzonderlijk fenomeen.

Aangezien de directie van de Bank nu zelf verklaard heeft dat de waarde van de BIB pariticipatie 5.090 euro per NBB aandeel bedraagt, wordt de enorme onderwaardering van het NBB nogmaals duidelijk in de verf gezet.  Gelet op de andere participaties van de NBB, het vastgoed, het goud en de andere activa mag de onderliggende waarde van het NBB aandeel voorzichtig op +35.000 euro per aandeel geschat worden.

Het NBB verhaal is er één van grote getallen:
De voorbije twintig jaar pompten de politieke marionetten, die de directiezetels bij de NBB bevolken, meer dan twaalf miljard euro in de bodemloze Belgische Schatkist en ze overtraden daarbij alle regels in verband met de winstverdeling, corporate governance en goed fatsoen.  Die twaalf miljard euro komen overeen met zestigduizend euro per aandeel in handen van de Staat.  Na deze onwaarschijnlijke plundering van de reserves bedraagt de restwaarde vandaag nog meer dan 35.000 euro per aandeel.  Gelet op de huidige koers van 2.880 euro meer dan de moeite om een graantje mee te pikken van de onvermijdelijke inhaalbeweging.

Onmogelijk?
Van 1995 tot 2016 schommelde de koers van de eveneens beursgenoteerde Zwitserse centrale bank SNB rond de duizend Zwitserse franken, twee jaar later noteren we 6.280 Zwitserse frank of 528% hoger en dan laten we de formidabele koersstijging van de Zwitserse frank nog buiten beschouwing.  En dan moet je weten dat de situatie bij onze NBB in feite stukken beter is dan bij de SNB.  In Zwitserland bestaat het dividend enkel uit 6% op het kapitaal en dat werd nooit aangepast aan de inflatie waardoor dat dividend na 111 jaar (opgericht in 1907° nog steeds 60 Zwitserse frank bedraagt op een nominaal kapitaal van duizend frank per aandeel.

In België bestaat het dividend uit twee componenten:
een eerste dividend van 6% op het kapitaal uit 1850 oftewel 60 Belgische frank;
een tweede dividend in functie van het resultaat.

En daar zit de sleutel van de schatkist!
Terwijl het loon van de gouverneur steeg van 16.500 frank PER JAAR in 1851
tot een slordige 22 miljoen frank in 2017
bleef het dividend voor de aandeelhouders ongewijzigd.

Toen de SNB, de NBB en de meeste andere centrale banken werden opgericht was inflatie taboe en was die 6% op het kapitaal een mooi dividend dat niet werd aangevreten door de inflatie.  Nadat politici na de Eerste Wereldoorlog inflatie in het leven riepen om hun financiële problemen op te lossen "vergat" men dat dividend aan te passen aan de evolutie van de koopkracht.  Waarom de directeurs van die centrale banken niet vergaten om hun weddes aan te passen blijft voorlopig een mysterie dat dient opgelost te worden.