De koers van één goudmark uit 1913 evolueerde in 1923 naar duizend miljard papieren mark om daarna terug gelijkgeschakeld te worden met één papieren Rentemark.
Voor de mensen, die op goud vertrouwd hadden, was er niks gebeurd, voor de mensen die hun politici vertrouwden,was de lol er af want die bleven totaal geruïneerd achter.
De wonderen, die politici vandaag met hun papieren beloftebonnen verrichten, kunnen wellicht de Duitse prestaties uit 1922/1923 doen verbleken.
Waarom? Omdat de schade, die aangericht werd tijdens de Eerste Wereldoorlog, hoogstwaarschijnlijk een peulschil was in vergelijking met de catastrofe die de jongste decennia door onze politici/centrale/commerciële bankiers veroorzaakt werd.
dinsdag 16 april 2013
Belgische staatsschuld anno 1925
In april 1925 voerden de socialisten hevig campagne tegen de torenhoge Belgische staatsschuld, die op dat moment 45 miljard frank bedroeg.
Die veel te hoge schuld was uiteraard voor een belangrijk stuk te wijten aan de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog.
Na de liquidatie van de laatste onafhankelijke gouverneur van de NBB verlaagde men de druk van die schuld door een zware devaluatie door te voeren.
Deze gemakkelijkheidsoplossing lag wellicht aan de basis van de economische crisis van de jaren dertig, het faillissement van de banken en leidde uiteindelijk tot de Tweede Wereldoorlog.
Dit is wat de geschiedenis ons leert: als je een probleem laat rotten in plaats van het op te lossen, mondt dat probleem uiteindelijk uit in een drama.
Momenteel ligt onze staatsschuld een beetje hoger dan in 1925, we zitten vandaag op 15.250 miljard frank (+33.700%) terwijl we geconfronteerd worden met bijzonder hoge sociale verplichtingen, die nooit kunnen ingelost worden, en we ondertussen geen beroep meer kunnen doen op Congo, de bron van onze vervlogen rijkdom.
Die veel te hoge schuld was uiteraard voor een belangrijk stuk te wijten aan de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog.
Na de liquidatie van de laatste onafhankelijke gouverneur van de NBB verlaagde men de druk van die schuld door een zware devaluatie door te voeren.
Deze gemakkelijkheidsoplossing lag wellicht aan de basis van de economische crisis van de jaren dertig, het faillissement van de banken en leidde uiteindelijk tot de Tweede Wereldoorlog.
Dit is wat de geschiedenis ons leert: als je een probleem laat rotten in plaats van het op te lossen, mondt dat probleem uiteindelijk uit in een drama.
Momenteel ligt onze staatsschuld een beetje hoger dan in 1925, we zitten vandaag op 15.250 miljard frank (+33.700%) terwijl we geconfronteerd worden met bijzonder hoge sociale verplichtingen, die nooit kunnen ingelost worden, en we ondertussen geen beroep meer kunnen doen op Congo, de bron van onze vervlogen rijkdom.
Oud papier
In de tweede helft van 1923 verloor het papiergeld in Duitsland razendsnel zijn waarde en dit leidde regelmatig tot absurde situaties.
Zo wogen bankbiljetten met een waarde van 2.200 mark eind september één kilogram terwijl de handelaars in oud papier 8.000 mark voor een kilogram oud papier betaalden.
Zo wogen bankbiljetten met een waarde van 2.200 mark eind september één kilogram terwijl de handelaars in oud papier 8.000 mark voor een kilogram oud papier betaalden.
De officiële Duitse inflatiecijfers 1914-1923
In één van mijn vorige bijdragen gaf ik verschillende voorbeelden van de prijsevolutie van basisproducten in Duitsland tijdens de periode van hyperinflatie (1922/1923).
Ondertussen vond ik ook de officiële inflatiecijfers terug.
De basisindex steeg in Duitsland van 100 in 1914 naar 15.437.000.000.000 eind 1923.
(A la Bourse, Histoire des valeurs en Belgique de 1300 à 1990 pagina 240/241.
Ondertussen vond ik ook de officiële inflatiecijfers terug.
De basisindex steeg in Duitsland van 100 in 1914 naar 15.437.000.000.000 eind 1923.
(A la Bourse, Histoire des valeurs en Belgique de 1300 à 1990 pagina 240/241.
vrijdag 12 april 2013
Het geld is weg!
Het geld is weg: de waardeloze First rekeningen van Ethias, het spaargeld bij Kaupthing, Icesave en de andere IJslandse banken, de spaarcenten bij al die andere grootbanken, het geld van de Ierse en Spaanse banken, het geld van Arco, enzovoort, het is weg.
Dat geld werd vervolgens vervangen door waardeloos vers geld dat gedekt wordt door staatsschulden die nooit zullen terugbetaald worden waardoor uiteindelijk al het papiergeld waardeloos zal blijken te zijn.
Ondertussen worden die waardeloze staatsleningen opgestapeld bij banken en verzekeringsmaatschappijen waardoor aan het eind van de rit zal blijken dat ook alle groeps- en levensverzekeringen geen stuiver meer waard zijn.
De slogan van politici en politiek benoemde centrale bankiers luidde: "Wij hebben Uw spaargeld gered!"
Dat klopt uiteraard langs geen kanten, de realiteit is als volgt: "Ze hebben de waarde van al het geld vernietigd". Om de schijn te creëren dat ze ons spaargeld gered hebben, namen onze grote leiders de beslissing om al het geld waardeloos te maken.
Omdat de kudde de illusie wilde omarmen dat hun spaargeld gered was, gaat ze nu alles verliezen. Het absurde aan het verhaal is dat de snoodaards echt geloofden dat hun alchemie, het vervangen van verdwenen geld door vers gedrukt geld, ging werken.
Nu beginnen ze zich stilaan te realiseren dat dit niet het geval is doch het is te laat.
Seconde na seconde stijgen de staatsschulden terwijl de onderliggende problemen enkel groter worden.
Zonder enige twijfel beleven we historische momenten.
Dat geld werd vervolgens vervangen door waardeloos vers geld dat gedekt wordt door staatsschulden die nooit zullen terugbetaald worden waardoor uiteindelijk al het papiergeld waardeloos zal blijken te zijn.
Ondertussen worden die waardeloze staatsleningen opgestapeld bij banken en verzekeringsmaatschappijen waardoor aan het eind van de rit zal blijken dat ook alle groeps- en levensverzekeringen geen stuiver meer waard zijn.
De slogan van politici en politiek benoemde centrale bankiers luidde: "Wij hebben Uw spaargeld gered!"
Dat klopt uiteraard langs geen kanten, de realiteit is als volgt: "Ze hebben de waarde van al het geld vernietigd". Om de schijn te creëren dat ze ons spaargeld gered hebben, namen onze grote leiders de beslissing om al het geld waardeloos te maken.
Omdat de kudde de illusie wilde omarmen dat hun spaargeld gered was, gaat ze nu alles verliezen. Het absurde aan het verhaal is dat de snoodaards echt geloofden dat hun alchemie, het vervangen van verdwenen geld door vers gedrukt geld, ging werken.
Nu beginnen ze zich stilaan te realiseren dat dit niet het geval is doch het is te laat.
Seconde na seconde stijgen de staatsschulden terwijl de onderliggende problemen enkel groter worden.
Zonder enige twijfel beleven we historische momenten.
Abonneren op:
Posts (Atom)