Het waarom van de HCQ/ivermectie repressie!

Het is nog veel te vroeg om klaarheid te scheppen over alle vragen rond de Covid19 vaccins, die zullen pas over enkele jaren beantwoord kunnen worden.  Ondertussen moeten we wereldvreemde politici en hun experten op hun woord geloven terwijl hooggeschoolde, bekwame mensen met een andere mening monddood gemaakt worden.

• Hoe veilig zijn die onvoldoende geteste, experimentele vaccins?
• Hoe zit het met de balans tussen voor- en nadelen?
• Wat is het nut van een vaccin als je om de drie maanden een booster moet hebben?
• Hoe groot is de vaccinatieschade?

Vooral die laatste vraag is bijna onmogelijk te beantwoorden omdat er teveel ontsnappingsroutes zijn.  Wie kan met zekerheid zeggen of iemand, die een hartaanval of beroerte kreeg, hetzelfde probleem niet gehad zou hebben zonder vaccinatie?

Waar we heden wel zekerheid over hebben is uitermate belangrijk:

• De Covid19 vaccins zijn slechts op de markt konden komen dankzij nood-goedkeuringen;
• Die nood-goedkeuringen konden enkel verleend worden als er geen werkende medicijnen tegen het Covid19 virus bestonden;
• Sinds maart 2020 kwamen wereldwijd berichten van belangrijke wetenschappers en bezorgde dokters allerhande dat zeer goede resultaten werden geboekt met HCQ en ivermectine.  In plaats van deze belangrijke informatie fatsoenlijk te onderzoeken en de betrokken mensen een plaats te gunnen in het debat werden deze professionals belachelijk gemaakt en werden de efficiënte, extreem veilige, goedkope geneesmiddelen taboe verklaard.  Zelfs dokters met patiënten die aan het sterven waren, mochten ze niet gebruiken.

Proberen het leven van een stervende mens te redden door veilige, goedkope geneesmiddelen, die al decennialang op de markt waren, te gebruiken....  Wat kan daar fout mee lopen?  Dat de stervende patiënt sterft?  Neen, wat dat stond al vast.  In een leven of dood situatie zijn er maar twee mogelijkheden.  Als het sterven geen risico meer was dan blijft als enige risico over dat de patiënt geneest.  Dat is echter een absurd risico dat het doel van geneeskunde, het genezen van zieke mensen, volledig ondergraaft tenzij... het genezen van die patiënten de noodgoedkeuring van die vaccins onmogelijk zou maken en die vaccins om één of andere reden belangrijker waren dan mensenlevens.

Antwoorden op de vragen rond de efficiëntie en de veiligheid van de Covid19 vaccins kunnen vandaag onmogelijk gegeven worden doch gans het Covid19 verhaal zou veel duidelijker worden als men wereldwijd massaal op een verantwoorde en gecontroleerde manier HCQ en ivermectine zou inzetten zonder het levensnoodzakelijke zink te vergeten en zonder absurde overdoseringen toe te dienen.

Als ervaringsdeskundige weet ik hoe goed HCQ/zink werken in een dosering van

200 mg HCQ en 100 mg zink tweemaal per dag.

Ik heb met mijn eigen ogen al gezien hoe stervende mensen, volledig opgegeven door de artsen en nog hoogstens één dag te leven hadden, na vijf dagen bijna volledig hersteld waren en maanden later zo gezond als een vis hun leven verderzetten.  Deze week heb ik het zelf aan den lijve ondervonden: Dinsdagavond zwaar ziek met hoge koorts en alle andere omikron-symptomen, mijn vrouw idem dito.  Na vier dagen HCQ/zink in de hoger vermelde dosering beiden zo goed als volledig hersteld.

De reden waarom men deze goed werkende, zeer veilige, goedkope geneesmiddelen verbied, is daarom volgens mij duidelijk.  Als deze middelen massaal ingezet worden en duidelijk wordt dat ze wel degelijk bijzonder efficiënt zijn, zou het grootste deel van alle Covid19 verhalen compleet onderuit halen en zou heel veel belangrijke mensen in verlegenheid brengen.

Daarom is volgens mij de eis om HCQ en ivermectine terug verkrijgbaar te maken belangrijker dan de strijd tegen de maatregelen!

Bij de strijd tegen de maatregelen is het bijzonder moeilijk om de mensen, die zich laten leiden hebben door de propaganda en die zich reeds verschillende malen hebben laten vaccineren, te overtuigen.  Bij die strijd zijn veel van die mensen onze regelrechte vijanden, als je de commentaren volgt weet je genoeg.  Als de eis, om het verbod op goedkope, prachtige medicijnen je belangrijkste strijdpunt wordt, zullen links en rechts nog wel wat radicalen en trollen zijn die dat zullen tegenwerken doch meer dan 80% van de mensen zal daar geen bezwaar tegen maken.  Als die medicijnen al tientallen jaren op de markt zijn en ivermectine zelfs een nobelprijs opgeleverd heeft...  Indien correct toegediend minder schadelijk dan aspirine en paracetamol?  Daar kan geen zinnig mens bezwaar tegen hebben.

De Covid19 elite zal zich om heel begrijpelijke redenen met hand en tand verzetten doch de massa zal dit niet begrijpen en wie weet zal het bij velen de ogen openen.

Kunnen we van HCQ en ivermectine strijdpunt nummer één maken?

Is het mogelijk om via deze omweg onze vrijheid terug te winnen en een eind te maken aan alle onzinnige maatregelen, QR codes en verplichte vaccinaties?

Twitter: Een belangrijke schakel in de dictatoriale ketting.

Voor iedere dictatuur zijn propaganda en censuur levensnoodzakelijke instrumenten en sinds het begin van de Covid19 komedie worden we daar dagelijks mee geconfronteerd.

Op 22 december reageerde ik als volgt op een propaganda Tweet van de Keniaanse overheid en de WGO:

"I am seeing many terrible things happening to vaccinated people.  So, I am not convinced that those not fully tested experimental vaccines are safe.  Moreover it seems that those vaccines are not working, in Israel people are getting their 4th injection.  Why not treat Covid19 patients with HCQ?" 

Enkele minuten later bleek ik geblokkeerd.  Iedereen kon nog wel mijn Twitter account zien doch zelf kon ik mijn account niet meer openen, laat staan volgen wat er op Twitter gebeurde of reageren op Tweets.

Als je geblokkeerd wordt, krijg je twee opties:

1. Je verwijdert de tweet die men "gevaarlijk" vindt en daarmee beken je dat je een zware overtreding hebt begaan;
2. Je kan beroep aantekenen.

Ik tekende op een correcte manier en beleefd beroep aan tegen mijn blokkering en na een uur kreeg ik bericht dat mijn beroep verworpen was.  Daar na kreeg ik opnieuw dezelfde opties als hierboven aangegeven.  Ik tekende dus opnieuw beroep aan waarbij ik dit keer aangaf dat er in de wetenschappelijke wereld geen eensgezindheid is over het hele Covid19 gebeuren en dat de toekomst zal duidelijk maken wie het bij het rechte eind heeft.  Ik eindigde mijn beroep met de vraag of een bedrijf als Twitter in zulke materie beter niet neutraal blijft.  Dat is ondertussen vier dagen geleden en sindsdien ontving ik geen teken van leven meer.  Het is dus duidelijk dat je geen keuze hebt, je verwijdert je tweet, waarmee je bekent dat je een fout hebt gemaakt of je blijft geblokkeerd.  Eergisteren sprak ik nog met iemand die al twee maanden in die situatie zit.

Daarom zal ik vanaf vandaag op Twitter braaf blijven, hier en daar wat retweeten, zachte commentaar leveren en voor de belangrijke zaken mijn reactie hier posten.

Het is misschien nuttig dat zoveel mogelijk volgers deze boodschap en de link naar mijn Blog overbrengen op Twitter.

Goud: hoe, wat, waar?

Als gewone sterveling koop je best goud in de vorm van kleine gouden munten.

Bij fysiek goud is de referentie de middenprijs van een kilogram fijn goud.

Als die middenprijs 50.000 euro bedraagt, betaal je bij aankoop +/-50.700 euro (+1,4% premie) en krijg je bij verkoop +/-49.300 euro (-1,4% premie).

Zoals met alle zaken in de wereld van de consument ligt de prijs hoger als de aangekochte  hoeveelheid kleiner is.  Voor kleine gouden munten met een fijn goudgehalte van 5,8 gram bedraagt de premie momenteel +/-4%, hetgeen nog steeds weinig is.

Die kleine hoeveelheden maken het makkelijker om in noodgevallen te kunnen verhandelen.  In een crisissituatie kun je bijvoorbeeld met je bakker afspreken om (in functie van de dan geldende goudprijs) gedurende een maand of vijf maanden dagelijks een brood te krijgen in ruil voor een gouden Louis of Napoleon.  Doch die kleine hoeveelheden hebben nog een ander heel belangrijk voordeel.  Op het moment dat mensen beseffen dat hun fiat geld niks meer waard zal men in paniek richting goud vluchten.  Gewone mensen zullen zich dan zeker geen kilogrammen kunnen permitteren doch een munt van een paar grammen zal voor de meesten nog wel lukken.  Op dat moment zullen de premies op die kleine munten geweldig oplopen en dan kan iemand, die veel van die ondingen bezit, bijvoorbeeld een kilogram gouden muntjes kunnen verkopen en met de opbrengst onmiddellijk anderhalve kilo of meer in staven te kopen.  Vijftig procent meer goud voor dezelfde prijs!

De premies op die kleine munten kunnen op ieder moment wijzigen.  's Morgens betaal je op een Louis 3,5% en op een Napoleon 5% premie en in de namiddag kan dat andersom zijn.  Kies altijd voor de munt met de laagste premie of vertaald: Koop zoveel mogelijk goud met zo weinig mogelijk geld!

Die kleine muntjes hebben nog een groot voordeel, ze kunnen onmogelijk nagemaakt worden.  Een Belgische Louis weegt bruto 6,45 gram en als je bijvoorbeeld 100 Belgische Louis koopt, moeten die exact 645 gram wegen terwijl de munten exact dezelfde grootte en dikte moeten hebben.  Hoe hoger de goudprijs, hoe aantrekkelijker het wordt voor malafide personen om staven of grote munten na te maken.  Het soortelijk gewicht van goud bedraagt 19,32 dat van wolfraam 19,30.  Een kilogram goud kost 58.000 dollar, een kilogram wolfraam kost 100 dollar.  Daar moet geen tekening bij gemaakt worden.

www.goldforex.be   blijft voor mij de referentie voor een goed overzicht van de gangbare munten en de premies met alle belangrijke informatie over  gewicht, afmetingen enzovoort.

Speel wat met de informatie die op die website te vinden is en je wordt al snel een echte kenner!

Goud: het eeuwige echte geld!

De jongste weken word ik opnieuw overstelpt met vragen over goud. Na decennialange anti-goudpropaganda is het feit, dat mensen niet meer goed weten hoe met goud om te gaan, wellicht een normaal gegeven. De meest gestelde vragen zijn: Waarom stijgt de goudprijs niet sterker?  Hoe koop ik het best goud?  Hoe komt het dat die goudprijs niet stijgt als die centrale banken zoveel geld in het systeem blijven pompen?  De beurzen stijgen, obligatieprijzen zitten in de stratosfeer, vastgoed blijft stijgen en dat goud blijft maar ter plaatse trappelen?

Goud is de koortsthermometer van het financieel systeem en al gedurende zesduizend jaar een symbool van rijkdom en macht.  Daarom stellen de makers van het waardeloze geld, dat gedekt wordt door schulden die nooit terugbetaald kunnen worden, alles in het werk om de massa weg te houden van deze voor hen levensgevaarlijke materie.  Immers, bij een forse uitbraak van de goudprijs zullen heel veel twijfelaars mee op de trein springen en een kettingreactie veroorzaken met een totaal verlies van vertrouwen in het huidige monetaire systeem tot gevolg.  Dat is trouwens ook de reden waarom periodes van hyperinflatie altijd traag op gang komen doch op een gegeven moment op korte termijn tot hallucinante waardeverliezen leiden.  Het feit dat we vandaag met een inflatie van 7% geconfronteerd worden terwijl de rente nog steeds op een absurde nul procent staat, begint duidelijk veel mensen nerveus te maken.   Het spelletje van de Westerse en Japanse centrale bankiers kan enkel standhouden zolang meer dan 95% van de mensen het spel blijft meespelen.  Het breekpunt ligt wellicht eerder op twee à drie procent doch ik houd eraan om altijd een stevige veiligheidsmarge te nemen.  We gaan dus uit van de overdreven veronderstelling dat het bedrog enkel stand kan houden als meer dan 95% dat bedrog als een normale zaak beschouwen en geloven dat het in hun eigen belang is dat ze dat bedrieglijke spel blijven meespelen.

Er bestaat maar één manier om goud te kopen en dat is fysiek al de rest is Spielerei.
Toch is slecht één procent van de wereldgoudhandel fysiek;
99% is virtueel via futures, opties, termijncontracten, goudrekeningen enzovoort.

De goudmarkt wordt beheerst door de zogenaamde bullion banks die de goudhandel al decennialang controleren en manipuleren.  Deze bullion banks houden de goudprijs kunstmatig laag door vele malen meer virtueel goud te verkopen dan ze fysiek goud als reserve aanhouden.  Momenteel wordt geschat dat deze bullion banks iedere kilogram goud, die ze effectief in hun koffers hebben zitten, meer dan zeshonderd keer verkocht hebben.  Er lopen dus zeshonderd gelukkigen rond die geloven dat ze recht hebben op die ene kilogram en dat ze die gaan krijgen als ze erom vragen.  Dat zoiets problematisch wordt op het moment van de waarheid hoeft verder geen betoog.

Dan komen we bij de kern van de zaak:
Die bullion banks zijn commerciële ondernemingen die geld willen verdienen en iedereen weet dat je grote risico's loopt als je veel meer goederen (goud) gaat verkopen dan je bezit.  Een hefboom van zeshonderd is per definitie dodelijk en dus rijst de vraag waarom die goudhandelaars zulke oncontroleerbare risico's nemen?  Waarom doet een commerciële privé onderneming zaken die neerkomen op financiële zelfmoord?

Het enigma is echter veel kleiner dan op het eerste zicht lijkt.  De grote poppenspelers, die gans het marionettentheater beheren, hebben er via hun politieke vrienden voor gezorgd dat er wetten werden gemaakt die bepalen dat de bullion banks hun contracten mogen afwikkelen in waardeloze cash als er op een bepaald moment meer goud wordt opgevraagd dan er in hun reserves zit.  Zo eenvoudig is dat.  Zij lopen geen enkel risico en kunnen zodoende zoveel  virtueel goud verkopen als ze willen omdat ze bij afwikkelingsproblemen af mogen rekenen met waardeloze meestal digitale vodjes papier.

Gelet op de enorme hoeveelheden liquiditeiten die de centrale bankiers de jongste decennia in het systeem pompten zou de goudprijs vandaag veel hoger dan 5.000 dollar per ounce troy (31,10 gram) moeten staan doch hij blijft nu al bijna tien jaar hangen tussen pakweg 1.100 en 1.900 dollar per ounce, enkele uitschieters niet te na gesproken.  Hiervan wordt gretig gebruikgemaakt door onder andere Rusland en China die sedert het uitbreken van de financiële crisis hun conclusies getrokken hebben en die niet gebonden zijn aan de geheime deals van het Westen en Japan.  Hier ligt ook de reden waarom de ECB, de Federal Reserve, The Bank of England en de Bank of Japan geen kilogram goud bijkopen.  Zij creëren onwaarschijnlijke hoeveelheden vers fiat geld waarmee ze allerhande rommel opkopen doch waardevol goud staat niet op hun kooplijst omdat dit al hun pogingen om de goudprijs laag te houden teniet zou doen.

In de kern is het dus allemaal veel eenvoudiger dan het lijkt.  We bevinden ons vandaag op een belangrijk kantelpunt in de geschiedenis.  Toen Richard Nixon op 15 augustus 1971 het Bretton-Woods akkoord of de goud-dollarstandaard opblies, opende hij de deur voor politici om zoveel geld te creëren als ze nodig hadden om hun korte termijnproblemen op te lossen.  Dat zoiets tot een orgie van schulden zou leiden voorspelde mijn leraar economie in 1974 en zijn verhalen wekten mijn interesse voor de beurs en het goud.  Toen de VS in 1987 de grootste beurscrash uit de geschiedenis oplosten door massa's vers geld in het systeem te pompen eindigde het voorspel en begon de hoofdakte die op haar beurt eindigde bij het uitbreken van de crisis in 2008 waarna we aan de epiloog begonnen.

Na het uitbreken van de crisis in het najaar van 2008 werden wereldwijd wijze mensen opgetrommeld om uit te dokteren wat er verkeerd gelopen was.  Geloof het of geloof het niet doch alle verantwoordelijken voor de crisis (bankiers, regelgevers, wetgevers, overheden allerhande) hadden geen flauw benul wat er gebeurde toen de storm in 2008 losbarstte.  En toen kwamen de conclusies van die wijze mannen en vrouwen en die waren verbazend gelijklopend!  De crisis was het gevolg van:
1. Te veel schulden;
2. Een rente die te laag was om het risico van die schulden te dekken;
3. Financiële instellingen die te groot geworden waren om failliet te laten gaan.

Dertien jaar later:
1. Nog veel meer schulden, iedere dag meer!
2. Rente op nul en in sommige gevallen zelfs onder nul!
3. Nog grotere financiële spelers die te groot geworden zijn om gered te worden!

Als je tot drie kunt tellen weet je hoe deze epiloog gaat eindigen.
Kamiel Spiessens zong het al een aantal jaren geleden:
"Het isj niet moeilijijijk, het isj gemakkelijijijk!"

Wordt straks vervolgd...

De ontregeling/vernietiging van de Belgische elektriciteitsproductie!

Tot 2000 produceerde Electrabel nog meer elektriciteit dan België verbruikte en werd jaarlijks een flinke portie elektriciteit uitgevoerd.  Vandaag moeten we noodgedwongen een groot deel van onze elektriciteit invoeren en zijn we in noodsituaties volledig afhankelijk van het buitenland.  Hoe is het mogelijk dat een land, dat decennialang de meest efficiënte elektriciteitsproducenten huisvestte en wereldwijd mee aan de top stond op het gebied van nucleaire elektriciteitsproductie en kennis, op 20 jaar tijd degradeerde naar de status van een paria die zijn eigen lot niet meer in handen heeft?

Op het moment dat onze onbekwame, wereldvreemde, corrupte politici op 31 januari 2003 de wet op de sluiting van de Belgische kerncentrales goedkeurden, was het voor de kenners duidelijk dat België in zware problemen ging komen als er niet binnen de twee jaar een duidelijk plan voor de vervanging van meer dan 60% van de Belgische elektriciteitsproductie op tafel gelegd zou worden.  Achttien jaar later wacht de Belgische burger nog steeds op dat cruciale, sluitende plan om onze elektriciteitsvoorziening te verzekeren.

Toen in 2005 Suez een bod op Electrabel lanceerde, kreeg die absurde sluitingswet een speciale betekenis want dat gaf Suez de gelegenheid om een slordige tien miljard euro korting in de wacht te slepen.  Werd een deel van die miljarden gebruikt om de medeplichtige Belgische politici te danken voor hun vrijgevigheid/verraad?  Guy Verhofstadt en Didier Reynders speelden een sleutelrol in dit perfide spel.  Guy Verhofstadt is ondertussen een welstellend man en Didier Reynders werd zowaar opgenomen in het Légion d'Honneur terwijl Pierre Wunsch, die van 2001 en 2008 gepositioneerd was bij Tractebel en Electrabel,  door Reynders beloond werd met de lucratieve en invloedrijke post van gouverneur van de Nationale Bank van België.  Dankzij mijn interventies in het dossier werd Suez, na lang aandringen, gedwongen om het zo te verwoorden:

"Bij onze berekeningen van de waarde van Electrabel werd er geen rekening gehouden met de mogelijke verlenging van de levensduur van de Belgische kerncentrales maar wel met de kosten voor de vervanging ervan".

Geen rekening houden met de mogelijke miljardenbonus maar wel met alle mogelijke extra kosten, het was een droomdeal voor Suez.  Vanaf dat moment was het voor Suez gegarandeerd altijd kassa.  Kerncentrales langer open?  Kassa!  Kerncentrales sluiten?  Suez zit op de eerste plaats om België tegen de gepaste vergoeding de nodige elektriciteit te leveren.  De toenmalige Bankcommissie, onze corrupte politici en de Belgische pers zwegen als vermoord en lieten het passeren.  Dit betekende voor Suez onmiddellijke een bonus van tien miljard euro.  Over de extra inkomsten op lange termijn kan enkel gespeculeerd worden doch dat men je weinig kan maken als je de sleutel in handen hebt om een land zonder stroom te zetten, heb je altijd wel een onwaarschijnlijk strategisch voordeel.

Belangrijk om weten is dat de nieuwbouwwaarde van de Belgische kerncentrales in 2005  16 miljard euro bedroeg en dat met een investering van 300 miljoen euro de levensduur van die performante en volledig afgeschreven centrales op een veilige manier met 20 jaar kon verlengen!  De extreem goedkope en meest milieuvriendelijke elektriciteit lag als het ware voor het oprapen.

Albert Frère, de belangrijkste Belgische aandeelhouder van Electrabel, droomde ervan om eindelijk aanvaard te worden in de comfortabele Parijse salons, dat is er nooit van gekomen.  De Belgische gemeenten waren ook onmiddellijk voorstander omdat de zittende politici dan de kans kregen om een berg geld te verprutsen om hun herverkiezing in 2006 te verzekeren.  Sommige steden en gemeentes waren zelfs zo slim om bijkomend hun belang in DEXIA op te drijven.  Dat bleek een paar jaar later niet zo'n verstandige beslissing.

En wat met de jaarlijkse gulle dividenden van de gemeentes die men jaarlijks zou moeten missen om de begroting op orde te houden?  Zoals ik in 2005 voorspelde en persoonlijk voor het Hof van Beroep te Brussel gepleit heb zouden onze politici dat zouden oplossen door de distributietarieven fors te verhogen.  De manier waarop deze voorspelling tijdens de voorbije 16 jaar uitgekomen is, overtreft echter mijn stoutste dromen.

De belangrijkste vragen die ik destijds stelde en genegeerd werden door de pers:

"Welk land verkoopt zijn monopolie-elektriciteitsproducent aan een buitenlandse holding?"

"Wat gaan daar op lange termijn de gevolgen van zijn?"

De antwoorden op die vragen werden in de loop der jaren geleverd en boezemen angst in voor de toekomst.  Terwijl Electrabel vroeger ieder jaar prachtige winsten genereerde, pakken belastingen betaalde in België en mooie dividenden uitkeerde aan de aandeelhouders werden sinds de overname al vlug alle winsten versluisd naar Parijs en werd Electrabel intussen chronisch verlieslatend.

De productie en distributie van elektriciteit is een complex gegeven waarbij zowel te weinig als teveel stroom op het net voor een black-out zullen zorgen.  Dit betekent dat je alle onbetrouwbare productie zoals zon en wind moet afdekken met andere productie in reserve.  Dat probleem is de oorzaak van de discussies over de nieuwe gascentrales.  De diepgaande studies over de problematiek werden reeds tien jaar geleden uitgevoerd en ik heb de eer en het genoegen gehad om die te kunnen inkijken.  Met een vreemd gevoel kan ik meegeven dat die studies duidelijk aangeven dat in het geval van een zware black-out op veel plaatsen tot meer dan drie dagen kan duren vooraleer mensen terug aangesloten worden op het net.  Een koudegolf in de winter met mist en geen wind en de toestand wordt penibel.  Ik word in Afrika wekelijks geconfronteerd met black-outs en ik kan verzekeren dat het geen pretje is want heel wat zaken waar je gewend aan bent geraakt, kun je moeilijk missen.  Centrale verwarming, kookplaten, warm water, communicatie, elektrische auto's... een groot stuk van ons leven is gekoppeld aan de beschikbaarheid van elektriciteit.  Hoe hebben we het in België zo ver laten komen?  Heeft zowat iedereen zich laten verleiden door het bedrieglijke groene waas voor de ogen?

Wordt vervolgd.....