De vorige post handelt over de situatie in 2013.
Ondanks het feit dat alle directeurs van de Bank al enkele jaren erkennen dat de betaling van die 24,4 miljoen euro absoluut niet meer zou mogen gebeuren, is men in 2014 opnieuw overgegaan tot het betalen van dat niet verschuldigde geld. Het enige verschil is dat men dit jaar mijn uitleg over de herkomst van die 24,4 miljoen euro als voetnoot op pagina 75 van het jaarverslag weergegeven heeft.
Het verhaal in het kort in klare taal:
In 1948 krijgt de Staat een lening van 35 miljard frank van de Bank tegen een rente van 0,1%;
In plaats dat men er voor zorgt dat die renteloze lening wordt afgelost, laat de onafhankelijke directie van de Bank die 34 miljard frank (één miljard frank van de lening werd terugbetaald) wegrotten door de inflatie;
Op het moment dat het Verdrag van Maastricht in 1991 de Staat verplicht om die schuld aan te zuiveren, sluit men een geheim akkoord waarbij wordt bepaald dat de NBB jaarlijks 986 miljoen frank of 24,4 aan de Staat moet betalen als een soort van schadevergoeding voor het niet nakomen van de verplichtingen van de Belgische Staat.
Het verhaal is dermate absurd dat ieder weldenkend mens moeite heeft het te begrijpen doch het komt hier op neer:
Nadat de aandeelhouders van de Bank beroofd werden van de 34 miljard uit 1948;
moeten ze sedert 1991 jaarlijks bijna een miljard frank aan de Staat betalen voor het geld dat de Staat van hun gestolen heeft.
Bovenop de diefstal van 34 miljard uit 1948 komen dus nogmaals 23 miljard moderne franken.
Bij deze berekening mag je uiteraard niet uit het oog verliezen dat 34 miljard frank in 1948 iets heel anders was dan 34 miljard frank in 1991!
Als iemand ergens nog een absurder verhaal tegenkomt dan had ik dat graag vernomen!
Deze bedragen vallen uiteraard in het niets bij de 400 miljard die de Staat roofde uit de goudreserves van de Nationale Bank.
Het voordeel van het verhaal over die schuld van de Staat aan de Bank is echter dat de oplichters geen ingewikkelde verhalen kunnen opdissen om het voor een buitenstaander onverstaanbaar te maken.
dinsdag 31 maart 2015
Hoe de NBB ging betalen voor een schuld van de Staat aan de Bank
1948: de Belgische Staat is de NBB 35 miljard frank schuldig!
Na de Tweede Wereldoorlog speelde de Nationale Bank uiteraard een centrale rol in het terug op poten zetten van het financieel systeem in België. Om de Belgische Staat van dienst te zijn is de NBB uitermate soepel en uiteindelijk wordt in 1948 de rekening gemaakt en hierbij wordt de schuld van de Staat aan de Nationale Bank berekend op 35 miljard frank. Om de Belgische Staat een extra duwtje in de rug te geven wordt bepaald dat de Staat slechts een rente van 0,1% moet betalen op die schuld van 35 miljard frank.
Uiteindelijk zal de Staat slechts één miljard terugbetalen zodat de aandeelhouders van de NBB langzaam maar zeker bestolen worden want het spreekt voor zich dat die rente van 0,1% bijlange niet volstond om de hoge inflatie bij te benen. Zo wordt die openstaande schuld van 34 miljard frank langzaam maar zeker opgegeten door de inflatie. Dit spijtige spelletje blijft duren tot 1991 en toen....... werd alles nog veel erger.
In 1991 wordt die schuld van 34 miljard frank plotseling een hinderpaal voor de Belgische toetreding tot de euro want het Verdrag van Maastricht bepaalt namelijk dat de nationale centrale banken van de eurozone geen geld mogen lenen aan de Staat. In plaats van op dat moment een eind te maken aan de schandalige toestand wordt er een typisch Belgische oplossing uitgedokterd.
In 1991 wordt er een geheim akkoord gesloten tussen de NBB en de Belgische Staat waarin bepaald wordt dat de uitstaande schuld van 34 miljard frank wordt omgezet in vrij verhandelbare staatsleningen. In feite blijft de NBB dus gewoon diezelfde 34 miljard frank lenen aan de Staat maar nu onder de vorm van obligaties waarop de Staat in plaats van 0,1% de gewone marktrente moet betalen. Doch het geheim akkoord past daar een lange mouw aan want volgens dat geheim akkoord moet de NBB vanaf 1991 jaarlijks 986 miljoen frank betalen op die schuld van de Staat aan de Bank. Om juist te begrijpen hoe dit in z'n werk ging, moet er eerst een woordje uitleg gegeven worden. Ik ga trachten om het zo begrijpelijk mogelijk voor te stellen.
In 1991 was de situatie zo dat de Staat sowieso recht kreeg op alle opbrengsten van de rentedragende activa die hoger lagen dan 3%. Als de NBB bijvoorbeeld een obligatie in portefeuille had die 7% opbracht, ging daarvan automatisch 4% naar de Staat. Ik moet er geen tekening bij maken om duidelijk te maken dat dit sterk in het nadeel werkte van de privé aandeelhouders op een moment dat de inflatie hoger dan 3% lag. Terug naar die schuld van 34 miljard die omgezet was in verhandelbare staatsleningen. Dankzij die 3% regel kreeg de Staat automatisch de rente terug die de overheid boven 3% betaalde. Nu betaalde de Staat in feite dus 3% in plaats van de 0,1% van vroeger en op dat moment komt de willekeur, het machtsmisbruik en de hebzucht van onze politici volledig in beeld.
In plaats van tevreden te zijn met het feit dat men gedurende 43 jaar 34 miljard frank had mogen gebruiken tegen een belachelijke rente van 0,1% en dat die 34 miljard in 1991 nog slechts een fractie vertegenwoordigde van de oorspronkelijke waarde van die 34 miljard frank in 1948 wordt in het geheim akkoord bepaald dat de NBB het verschil tussen de 3%, die ze vanaf 1991 zal ontvangen, en de oorspronkelijke 0,1% jaarlijks aan de Staat moet terugstorten. Drie procent min 0,1% geeft 2,9%. Vanaf 1991 zal de NBB jaarlijks 2,9% betalen op die 34 miljard of 986 miljoen frank per jaar. Na de invoering van de euro wordt dit uiteraard 24,442 miljoen euro. Zij, die dachten dat het nu echt niet meer erger kan, vergissen zich echter.
Door de dalende rente begint het voordeel van die 3% regel voor de Staat uiteraard weg te smelten. Kassa, kassa als de rente 8% staat doch als de rente onder de 3% valt, stopt dit kassagerinkel. Dus besluiten de Belgische politici om de privé aandeelhouders van de Nationale Bank nogmaals zonder enige compensatie met een speciale wet te onteigenen. Na die wet uit 2009 wordt alles in dezelfde pot gestopt en mogen de politieke marionetten, die de NBB besturen, totaal willekeurig bepalen hoe de winst verdeeld wordt. Na het verhaal dat ik hierboven vertelde, moet ik er geen tekeningetje bij maken dat dit toevallig niet zo gunstig uitkomt voor de privé aandeelhouders van de Bank.
Als er één zaak duidelijk is na die wet van 2009 dan is het wel dat de NBB vanaf dat moment uiteraard die 24,4 miljoen euro per jaar niet meer moet betalen want de drie procent regel is ondertussen afgeschaft zodat die 3 - 0,1 = 2,9% helemaal niet meer van toepassing is. Ik merk echter heel snel dat men die 24,4 miljoen euro doodleuk blijft doorbetalen. Als men die 24,4 bekijkt in functie van de geldmachine die de NBB is dan kan men zich de vraag stellen of die 24,4 miljoen wel de moeite waard is om zich druk over te maken. Wel, die 24,4 miljoen is wel degelijk bijzonder belangrijk en dat zal ik nu even uitleggen.
Dit jaar krijgen de privé aandeelhouders een nettodividend van 124,20 euro per aandeel of in totaal (124,20 euro X 200.000 aandelen) 24,84 miljoen euro netto of welgeteld 1,6% meer dan die 24,442 miljoen euro die de onafhankelijke directeurs jaarlijks voor de lol aan de Staat schenken. Je kunt overdrijven op deze planeet doch zoals de grote Paul Vanden Boeynants ooit zei: TROP IS TEVEEL EN TEVEEL IS TROP!
Op de algemene vergadering van vorig jaar beloofde de directie op mijn vragen hieromtrent dat deze praktijk zou stoppen, dat men de onterecht betaalde bedragen zou terugvorderen en dat de privé aandeelhouders dan mogelijks een extra dividend zouden krijgen. Op pagina 77 van het jaarverslag 2013 staat echter zwart op wit dat de politiek benoemde marionetten van de NBB ondanks alle beloftes vorig jaar opnieuw die 24,44 miljoen euro overgemaakt hebben aan de Staat.
Dit verhaal krijgt nog een onaangenaam staartje, dat zweer ik op alles wat me heilig is!
Uiteindelijk zal de Staat slechts één miljard terugbetalen zodat de aandeelhouders van de NBB langzaam maar zeker bestolen worden want het spreekt voor zich dat die rente van 0,1% bijlange niet volstond om de hoge inflatie bij te benen. Zo wordt die openstaande schuld van 34 miljard frank langzaam maar zeker opgegeten door de inflatie. Dit spijtige spelletje blijft duren tot 1991 en toen....... werd alles nog veel erger.
In 1991 wordt die schuld van 34 miljard frank plotseling een hinderpaal voor de Belgische toetreding tot de euro want het Verdrag van Maastricht bepaalt namelijk dat de nationale centrale banken van de eurozone geen geld mogen lenen aan de Staat. In plaats van op dat moment een eind te maken aan de schandalige toestand wordt er een typisch Belgische oplossing uitgedokterd.
In 1991 wordt er een geheim akkoord gesloten tussen de NBB en de Belgische Staat waarin bepaald wordt dat de uitstaande schuld van 34 miljard frank wordt omgezet in vrij verhandelbare staatsleningen. In feite blijft de NBB dus gewoon diezelfde 34 miljard frank lenen aan de Staat maar nu onder de vorm van obligaties waarop de Staat in plaats van 0,1% de gewone marktrente moet betalen. Doch het geheim akkoord past daar een lange mouw aan want volgens dat geheim akkoord moet de NBB vanaf 1991 jaarlijks 986 miljoen frank betalen op die schuld van de Staat aan de Bank. Om juist te begrijpen hoe dit in z'n werk ging, moet er eerst een woordje uitleg gegeven worden. Ik ga trachten om het zo begrijpelijk mogelijk voor te stellen.
In 1991 was de situatie zo dat de Staat sowieso recht kreeg op alle opbrengsten van de rentedragende activa die hoger lagen dan 3%. Als de NBB bijvoorbeeld een obligatie in portefeuille had die 7% opbracht, ging daarvan automatisch 4% naar de Staat. Ik moet er geen tekening bij maken om duidelijk te maken dat dit sterk in het nadeel werkte van de privé aandeelhouders op een moment dat de inflatie hoger dan 3% lag. Terug naar die schuld van 34 miljard die omgezet was in verhandelbare staatsleningen. Dankzij die 3% regel kreeg de Staat automatisch de rente terug die de overheid boven 3% betaalde. Nu betaalde de Staat in feite dus 3% in plaats van de 0,1% van vroeger en op dat moment komt de willekeur, het machtsmisbruik en de hebzucht van onze politici volledig in beeld.
In plaats van tevreden te zijn met het feit dat men gedurende 43 jaar 34 miljard frank had mogen gebruiken tegen een belachelijke rente van 0,1% en dat die 34 miljard in 1991 nog slechts een fractie vertegenwoordigde van de oorspronkelijke waarde van die 34 miljard frank in 1948 wordt in het geheim akkoord bepaald dat de NBB het verschil tussen de 3%, die ze vanaf 1991 zal ontvangen, en de oorspronkelijke 0,1% jaarlijks aan de Staat moet terugstorten. Drie procent min 0,1% geeft 2,9%. Vanaf 1991 zal de NBB jaarlijks 2,9% betalen op die 34 miljard of 986 miljoen frank per jaar. Na de invoering van de euro wordt dit uiteraard 24,442 miljoen euro. Zij, die dachten dat het nu echt niet meer erger kan, vergissen zich echter.
Door de dalende rente begint het voordeel van die 3% regel voor de Staat uiteraard weg te smelten. Kassa, kassa als de rente 8% staat doch als de rente onder de 3% valt, stopt dit kassagerinkel. Dus besluiten de Belgische politici om de privé aandeelhouders van de Nationale Bank nogmaals zonder enige compensatie met een speciale wet te onteigenen. Na die wet uit 2009 wordt alles in dezelfde pot gestopt en mogen de politieke marionetten, die de NBB besturen, totaal willekeurig bepalen hoe de winst verdeeld wordt. Na het verhaal dat ik hierboven vertelde, moet ik er geen tekeningetje bij maken dat dit toevallig niet zo gunstig uitkomt voor de privé aandeelhouders van de Bank.
Als er één zaak duidelijk is na die wet van 2009 dan is het wel dat de NBB vanaf dat moment uiteraard die 24,4 miljoen euro per jaar niet meer moet betalen want de drie procent regel is ondertussen afgeschaft zodat die 3 - 0,1 = 2,9% helemaal niet meer van toepassing is. Ik merk echter heel snel dat men die 24,4 miljoen euro doodleuk blijft doorbetalen. Als men die 24,4 bekijkt in functie van de geldmachine die de NBB is dan kan men zich de vraag stellen of die 24,4 miljoen wel de moeite waard is om zich druk over te maken. Wel, die 24,4 miljoen is wel degelijk bijzonder belangrijk en dat zal ik nu even uitleggen.
Dit jaar krijgen de privé aandeelhouders een nettodividend van 124,20 euro per aandeel of in totaal (124,20 euro X 200.000 aandelen) 24,84 miljoen euro netto of welgeteld 1,6% meer dan die 24,442 miljoen euro die de onafhankelijke directeurs jaarlijks voor de lol aan de Staat schenken. Je kunt overdrijven op deze planeet doch zoals de grote Paul Vanden Boeynants ooit zei: TROP IS TEVEEL EN TEVEEL IS TROP!
Op de algemene vergadering van vorig jaar beloofde de directie op mijn vragen hieromtrent dat deze praktijk zou stoppen, dat men de onterecht betaalde bedragen zou terugvorderen en dat de privé aandeelhouders dan mogelijks een extra dividend zouden krijgen. Op pagina 77 van het jaarverslag 2013 staat echter zwart op wit dat de politiek benoemde marionetten van de NBB ondanks alle beloftes vorig jaar opnieuw die 24,44 miljoen euro overgemaakt hebben aan de Staat.
Dit verhaal krijgt nog een onaangenaam staartje, dat zweer ik op alles wat me heilig is!
Vragen aan directeur Hilgers te Namen 30 maart 2015
Vraag 1
Wanneer een maatschappij te rijk wordt, gaan burgers zeer vlug geloven dat hun welvaart gegarandeerd wordt in de veronderstelling dat hun onafhankelijke waakhonden zich enkel bezighouden met het Algemeen Belang. In de nabije toekomst zullen de Belgen ondervinden dat een rijk land snel failliet kan gaan als hun waakhonden zich omscholen tot corrupte lafaards die enkel belang hechten aan hun lucratieve politieke benoeming.
Enkele weken geleden begon de ECB, onze belangrijkste monetaire waakhond, met de uitvoering van haar QE programma waarvan de geschiedenis zal aantonen dat men het beter ME of Monetaire Euthanasie genoemd had. Iedereen, die enkele minuten nadenkt, beseft dat een dergelijke dwaasheid zal eindigen in een catastrofe.
Directeur Hilgers, waarom houden onze centrale bankiers zich vandaag bezig met avonturen waarvan de geschiedenis heeft aangetoond dat ze altijd, ik herhaal: altijd, eindigen met verschrikkelijke crisissen. Zijn we vandaag getuige van de totale wanhoop of wordt het laatste rookgordijn opgeworpen?
Vraag 2
Vandaag worden de schulden van de Belgische Staat voornamelijk aangehouden door onze banken, onze verzekeraars en onze pensioenfondsen.
Vroeger werden die schulden voor een groot deel aangehouden door Belgische spaarders doch door de kunstmatig lage rente verhuisden ze eerst naar de eerder genoemde institutionelen en vandaag worden ze geabsorbeerd door de Nationale Bank.
Betekent dit dat onze toekomst en die van onze kinderen nu nog enkel gegarandeerd wordt door de schulden van de Belgische Staat?
Wanneer een maatschappij te rijk wordt, gaan burgers zeer vlug geloven dat hun welvaart gegarandeerd wordt in de veronderstelling dat hun onafhankelijke waakhonden zich enkel bezighouden met het Algemeen Belang. In de nabije toekomst zullen de Belgen ondervinden dat een rijk land snel failliet kan gaan als hun waakhonden zich omscholen tot corrupte lafaards die enkel belang hechten aan hun lucratieve politieke benoeming.
Enkele weken geleden begon de ECB, onze belangrijkste monetaire waakhond, met de uitvoering van haar QE programma waarvan de geschiedenis zal aantonen dat men het beter ME of Monetaire Euthanasie genoemd had. Iedereen, die enkele minuten nadenkt, beseft dat een dergelijke dwaasheid zal eindigen in een catastrofe.
Directeur Hilgers, waarom houden onze centrale bankiers zich vandaag bezig met avonturen waarvan de geschiedenis heeft aangetoond dat ze altijd, ik herhaal: altijd, eindigen met verschrikkelijke crisissen. Zijn we vandaag getuige van de totale wanhoop of wordt het laatste rookgordijn opgeworpen?
Vraag 2
Vandaag worden de schulden van de Belgische Staat voornamelijk aangehouden door onze banken, onze verzekeraars en onze pensioenfondsen.
Vroeger werden die schulden voor een groot deel aangehouden door Belgische spaarders doch door de kunstmatig lage rente verhuisden ze eerst naar de eerder genoemde institutionelen en vandaag worden ze geabsorbeerd door de Nationale Bank.
Betekent dit dat onze toekomst en die van onze kinderen nu nog enkel gegarandeerd wordt door de schulden van de Belgische Staat?
maandag 23 maart 2015
Slachtoffers laat U horen!
Alle Belgen zijn het slachtoffer van het politieke gekonkel bij de Nationale Bank doch niet iedereen kan het zich veroorloven om 3.500 euro, alhoewel slechts een fractie van de werkelijke waarde, te betalen voor een aandeel.
Aangezien iedere Belg benadeeld werd, toen de reserves van de Bank om politieke redenen geplunderd werden, is het niet meer dan normaal dat iedere burger er voordeel bij heeft om tegen de wantoestanden bij de Nationale Bank te demonstreren.
Iedereen, die vindt dat er genoeg met hem gesold werd de jongste decennia of die het betreurt dat zijn of haar toekomst om zeep geholpen werd, is bijgevolg meer dan welkom bij de demonstratie op maandag 18 mei.
Om twaalf uur verzamelen aan de ingang van het auditorium van de Bank in hartje Brussel, vlakbij het Centraal Station. Details volgen.
Aangezien iedere Belg benadeeld werd, toen de reserves van de Bank om politieke redenen geplunderd werden, is het niet meer dan normaal dat iedere burger er voordeel bij heeft om tegen de wantoestanden bij de Nationale Bank te demonstreren.
Iedereen, die vindt dat er genoeg met hem gesold werd de jongste decennia of die het betreurt dat zijn of haar toekomst om zeep geholpen werd, is bijgevolg meer dan welkom bij de demonstratie op maandag 18 mei.
Om twaalf uur verzamelen aan de ingang van het auditorium van de Bank in hartje Brussel, vlakbij het Centraal Station. Details volgen.
AANDELEN OP NAAM !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Al jaren dring ik erop aan om één of meerdere NBB aandelen op naam te laten stellen.
Straks of morgen zal ik de voordelen nogmaals op een rijtje zetten doch de mensen die dit willen laten doen, moeten zo snel mogelijk actie ondernemen omdat het minstens een maand duurt vooraleer alle formaliteiten vervuld zijn!
Straks of morgen zal ik de voordelen nogmaals op een rijtje zetten doch de mensen die dit willen laten doen, moeten zo snel mogelijk actie ondernemen omdat het minstens een maand duurt vooraleer alle formaliteiten vervuld zijn!
Abonneren op:
Posts (Atom)