Nadat alle kaarten op tafel lagen was het duidelijk dat de partijleiding van de N-VA zich van mij ontdaan had op een manier die tegenstrijdig was met alle punten die hierover in de statuten van de partij voorzien waren.
Men had om één of andere reden een duidelijke belofte niet nageleefd en omdat ik hierover uitleg vroeg en mij niet neerlegde bij het feit dat ik totaal genegeerd werd, had de partijleiding blijkbaar besloten om mij te schrappen zonder de statuten hieromtrent te eerbiedigen. Had mijn zesde zintuig mij niet gewaarschuwd, over het feit dat ik geen uitnodiging voor het hernieuwen van mijn lidmaatschap ontvangen had, zou ik nu gevangen zitten in een welles-nietes spelletje waarbij ik bij het overgrote deel van het publiek de schijn tegen mij zou gehad hebben. Dankzij het feit dat ik vervolgens uit eigen beweging tijdig mijn lidgeld betaalde en nauwgezet alle correspondentie bewaard heb, kan ik nu zwart op wit aantonen wat er werkelijk gebeurd is.
Op het moment dat dit begon door te dringen, besloot Jan Jambon dat er blijkbaar ergens een fout gebeurd was en dat ik nog steeds lid van de N-VA was. Het enige probleem was dat men mij een nieuw lidnummer zou moeten geven omdat het informaticasysteem niet zou toelaten om mij mijn oude lidnummer terug toe te kennen. Omdat het hier toch over een heel speciale situatie ging, stelde ik voor om voor mij een speciale gouden lidkaart te laten maken bij een Brussels juwelier zodat men mijn oorspronkelijke lidnummer er in kon laten graveren. Om een lang verhaal kort te maken: ik werd terug N-VA lid en ik mocht mijn oude lidnummer 8380 behouden.
Daarmee was het probleem van mijn onrechtmatige schrapping opgelost welliswaar zonder enige verontschuldiging doch bleef het Nationale Bank verhaal uiteraard een open end story en daarom stuurde ik op 6 januari 2014 volgende mail naar Jan Jambon:
Beste Jan,
Voor het nieuwe jaar wens ik je eerst en vooral een goede gezondheid en verder veel gelukkige momenten met je familie en vrienden, mooie successen en weinig zorgen.
Na mijn schrappingsavontuur had ik eerlijk gezegd wel op een of ander vervolg gerekend doch je zult het waarschijnlijk te druk gehad hebben met andere zaken. Zoals ik in maart al aangaf, had ik mij graag mee in de strijd gegooid voor de federale verkiezingen doch gelet op de ontwikkelingen zal dat wellicht niet nodig zijn.
Uiteraard heb ik een ganse lijst van zaken, die ik graag mee verwezenlijkt had, doch cruciaal blijft voor mij uiteraard het Nationale Bank dossier. Vooraleer de kiesstrijd in volle hevigheid losbarst, had ik graag het officiële standpunt van de partij over dit schandaaldossier gekend. Is de N-VA bereid om een eind te maken aan de onwaarschijnlijke discriminatie van de privé aandeelhouders van de NBB?
In bijlage een copij van een brief die ik al aan verschillende ministers heb bezorgd. In feite is mijn vraag de volgende: Is de N-VA bereid om het eerste dividend voor de aandeelhouders van de NBB aan te passen aan de evolutie van de koopkracht? Dat eerste dividend van 60 frank uit 1850 bedraagt vandaag nog steeds 60 frank terwijl het inkomen van de gouverneur steeg van 18.500 frank per jaar tot bijna 30 miljoen frank dit jaar. Omgerekend bleef een frank uit 1850 voor de aandeelhouders van de NBB een frank terwijl het inkomen van de gouverneur steeg met een factor 1600. Is de N-VA bereid om te ijveren voor het aanpassen van dit eerste dividend zodat de koers van het aandeel naar een meer aanvaardbaar peil van minimum 12.000 euro kan stijgen? Dit kost de Belgische Staat geen cent, het brengt de Staat zelfs geld op.
Graag ontving ik op deze vraag zo snel mogelijk een duidelijk antwoord.
Zoals je weet, ben ik steeds bereid om een en ander te komen toelichten.
Met vriendelijke groeten,
Erik Geenen.
Opnieuw moest ik echter vaststellen dat ik volledig genegeerd werd met uitzondering van een korte nietszeggende mail van Jan Jambon op vrijdag 31 januari in de vroege morgen, de dag van de start van het belangrijke N-VA congres in Antwerpen:
Beste Erik,
Zoals al meermaals bevestigd onderschrijf ik je visie dat de privé-aandeelhouders van de NBB systematisch gediscrimineerd worden. Het ligt dus voor de hand dat we ons verder zullen inspannen om deze discriminatie weg te werken.
Wat het dividend betreft zou je me iets beter moeten documenteren, omdat ik de inpak van je voorstel momenteel niet kan inschatten. Een dividend is toch een uitkering op basis van de geboekte winst en volgt die evolutie en niet noodzakelijk de koopkracht ?
Groeten, Jan
Deze mail ontving ik nadat ik op 21 en 30 januari een korte mail verstuurd had om te herinneren dat ik opnieuw geen antwoord kreeg op mijn eenvoudige vraag. Achteraf gezien was het heel duidelijk dat die mail van 31 januari bedoeld was om er voor te zorgen dat ik mij niet zou roeren tijdens het congres. Gelet op mijn ervaringen met politici en mijn schrappingsverhaal heb ik vervolgens nog enkele keren geprobeerd om een antwoord op mijn vraag te krijgen doch om één of andere reden is men bij de N-VA niet bereid om schriftelijk een duidelijk standpunt in te nemen net zoals men niet geïnteresseerd was om mij de zaak te laten toelichten hetgeen Jan Jambon in zijn mail van 31 januari toch duidelijk aangaf. Jan Jambon vraagt in zijn mail duidelijk bijkomende inlichtingen en uit zijn antwoord blijkt trouwens dat hij totaal niet op de hoogte is van de dividendproblematiek bij de NBB. Toch geeft hij na het congres geen teken van leven meer.
Voor mij is de maat op dat moment uiteraard vol want ik besef als geen ander dat ik een engagement op papier moet hebben voor de verkiezingen van 25 mei. Daarom stuur ik op maandag 14 april volgende korte mail naar Jan Jambon waarbij ik hem herinner aan de onbeantwoorde mails van 31/01, 11/03, 24/03 en 3 april:
Beste Jan,
Zondag 13 april is ondertussen verstreken zonder enige reactie op mijn mails dd. 31 januari, 11 maart, 24 maart en 3 april.
De ongeschreven en onuitgesproken boodschap is klaar en duidelijk overgekomen, ik zal daar in de komende dagen gepast op reageren.
Met vriendelijke groeten,
Erik Geenen.
Aangezien ik in de dagen daarvoor op Twitter en andere media al voorzichtig aangegeven had dat ik mijn verhaal zou publiceren, kreeg ik op 17 april volgend antwoord van Jan Jambon:
Erik,
Je weet hoe we staan tegenover het dossier van de NBB, daar hebben we het al vaak genoeg over gehad.
Ik hou er echter helemaal niet van om met jou te handelen op basis van ultimatums en dreigementen.
Geef ons de gelegenheid om op het gepaste moment een dossier te verdedigen en niet het op voorhand al onmogelijk te maken.
Vriendelijke groeten,
Jan
We spreken ondertussen van 17 april 2014 en de mensen die mijn verhaal volledig gelezen hebben, weten dat dit drama zich reeds in februari 2011 begon te ontwikkelen. Gedurende drie jaar heeft men spelletjes gespeeld, mij op alle mogelijke manieren genegeerd en mij vervolgens zonder enige mogelijkheid tot verdediging geliquideerd als partijlid. Ik heb mij altijd zo correct mogelijk en hoffelijk opgesteld doch ik ben wel beleefd en kordaat blijven aandringen. Gelet op de gebeurtenissen en het tijdsverloop van drie jaar vond ik de passage van die ultimatums en dreigementen dan ook zwaar overdreven. Persoonlijk zou ik durven zeggen dat ik misschien een beetje te geduldig geweest ben doch ik ga er van uit dat de lezer van dit verhaal zelf wel zijn conclusies zal kunnen trekken.
maandag 12 mei 2014
donderdag 8 mei 2014
Vraag 1 algemene vergadering bpost
De meeste beursgenoteerde bedrijven streven er naar om jaarlijks twintig tot veertig procent van de nettowinst uit te keren als dividend. Bij bpost maakt men er zowaar een erezaak van om minstens 85% van de nettowinst uit te keren aan de aandeelhouders. Bij Belgacom, een ander Belgisch staatsbedrijf, werd de raad van bestuur de jongste jaren zelfs gedwongen om meer dividend uit te keren dan er winst gemaakt werd. Het is zonder meer duidelijk dat zulke uitkeringspercentages op lange termijn schadelijk zijn voor iedere onderneming en enkel gehanteerd worden omdat een financieel doodzieke hoofdaandeelhouder hoge inkomsten opeist om de grote tekorten in de staatshuishouding te verminderen.
Als aandeelhouder van bpost, Belgacom en de Nationale Bank stel ik vast dat de Belgische Staat, die in deze drie beursgenoteerde bedrijven de hoofdaandeelhouder is, totaal andere tactieken gebruikt om op een onverantwoorde manier geld naar de Schatkist te versluizen. Mevrouw Martine Durez was jarenlang regent (bestuurder) bij de Nationale Bank en ze is sedert lange tijd tevens bestuurder bij Belgacom en bpost. In feite is mevrouw Durez de ideale persoon om de vergadering toe te lichten hoe dit alles juist in zijn werk gaat.
Mocht mevrouw Durez zich daartoe niet geroepen voelen, zal ik trachten de situatie zo goed mogelijk te schetsen. Bij de Nationale Bank onteigent de Belgische Staat de privé aandeelhouders zonder enige compensatie en dat gebeurt door het creëren van speciale wetten die het mogelijk maken om de reserves te plunderen. Bij de Nationale Bank heeft de hoofdaandeelhouder er een kunst van gemaakt om het dividend bewust extreem laag gehouden. Dit is mogelijk omdat de aandelen van de NBB veelal gespreid zitten bij kleine beleggers en de grotere aandeelhouders van de NBB meestal financiële instellingen zijn die er geen enkel belang bij hebben om hun toezichthouder voor het hoofd te stoten. Bij bpost en Belgacom is het aandeelhouderschap helemaal anders gestructureerd zodat onteigenen zonder compensatie bij deze bedrijven totaal uitgesloten is. Bpost en Belgacom worden trouwens van kortbij opgevolgd door tal van analisten terwijl de Nationale Bank, omwille van de enge markt en het decennialange machtsmisbruik, door geen enkele analist gevolgd wordt. Daarom is de Staat bij Belgacom en De Post genoodzaakt om via kunstmatig hoge dividenden de tekorten in de staatshuishouding zo laag mogelijk te houden. Gelet op de gevaren, die het uitkeren van te hoge dividenden inhouden voor de toekomst van onze onderneming, enkele vragen hieromtrent:
a. Gaan alle bestuurders van bpost met zulke dwaze praktijken akkoord?
b. Zijn er bij bpost bestuurders die niet begrijpen dat zulke hoge dividenduitkeringen de stabiliteit van de onderneming op lange termijn ondergraven?
c. Is de raad van bestuur van bpost van plan om in de toekomst dit gevaarlijke pad te blijven volgen?
d. Gelet op het feit dat de onafhankelijke bestuurders bij bpost het blijkbaar niet nodig vinden om zich te distantiëren van de politieke druk om absurd hoge dividenden uit te keren: Waarom heeft een bedrijf als bpost dan nog onafhankelijke bestuurders nodig?
Als aandeelhouder van bpost, Belgacom en de Nationale Bank stel ik vast dat de Belgische Staat, die in deze drie beursgenoteerde bedrijven de hoofdaandeelhouder is, totaal andere tactieken gebruikt om op een onverantwoorde manier geld naar de Schatkist te versluizen. Mevrouw Martine Durez was jarenlang regent (bestuurder) bij de Nationale Bank en ze is sedert lange tijd tevens bestuurder bij Belgacom en bpost. In feite is mevrouw Durez de ideale persoon om de vergadering toe te lichten hoe dit alles juist in zijn werk gaat.
Mocht mevrouw Durez zich daartoe niet geroepen voelen, zal ik trachten de situatie zo goed mogelijk te schetsen. Bij de Nationale Bank onteigent de Belgische Staat de privé aandeelhouders zonder enige compensatie en dat gebeurt door het creëren van speciale wetten die het mogelijk maken om de reserves te plunderen. Bij de Nationale Bank heeft de hoofdaandeelhouder er een kunst van gemaakt om het dividend bewust extreem laag gehouden. Dit is mogelijk omdat de aandelen van de NBB veelal gespreid zitten bij kleine beleggers en de grotere aandeelhouders van de NBB meestal financiële instellingen zijn die er geen enkel belang bij hebben om hun toezichthouder voor het hoofd te stoten. Bij bpost en Belgacom is het aandeelhouderschap helemaal anders gestructureerd zodat onteigenen zonder compensatie bij deze bedrijven totaal uitgesloten is. Bpost en Belgacom worden trouwens van kortbij opgevolgd door tal van analisten terwijl de Nationale Bank, omwille van de enge markt en het decennialange machtsmisbruik, door geen enkele analist gevolgd wordt. Daarom is de Staat bij Belgacom en De Post genoodzaakt om via kunstmatig hoge dividenden de tekorten in de staatshuishouding zo laag mogelijk te houden. Gelet op de gevaren, die het uitkeren van te hoge dividenden inhouden voor de toekomst van onze onderneming, enkele vragen hieromtrent:
a. Gaan alle bestuurders van bpost met zulke dwaze praktijken akkoord?
b. Zijn er bij bpost bestuurders die niet begrijpen dat zulke hoge dividenduitkeringen de stabiliteit van de onderneming op lange termijn ondergraven?
c. Is de raad van bestuur van bpost van plan om in de toekomst dit gevaarlijke pad te blijven volgen?
d. Gelet op het feit dat de onafhankelijke bestuurders bij bpost het blijkbaar niet nodig vinden om zich te distantiëren van de politieke druk om absurd hoge dividenden uit te keren: Waarom heeft een bedrijf als bpost dan nog onafhankelijke bestuurders nodig?
Vraag 2 algemene vergadering bpost
In mei 2013 kondigde bpost aan dat de raad van bestuur en het remuneratiecomité van bpost unaniem verder wilden met Johnny Thijs als CEO. Dit werd later verschillende keren bevestigd. In november kwamen er vervolgens verwarrende berichten over het al dan niet verlengen van het mandaat en de verloning van de heer Thijs. Uiteindelijk hield een moegetergde CEO de eer aan zichzelf omdat hij niet langer wilde figureren in een politiek poppenspel. Johnny Thijs bleef een loyale soldaat tot minister van overheidsbedrijven een bepaalde grens van goed fatsoen overschreed door publiekelijk flagrante leugens rond het vertrek van CEO Thijs te verspreiden. Ik citeer uit een artikel dat verscheen in De Tijd van dinsdag 11 maart 2014: “Ik had garanties van minister van overheidsbedrijven Jean-Pascal Labille dat ik mijn salaris kon behouden. Als hij nu beweert dat hij nooit iets heeft beloofd, dan is dat een flagrante leugen”. Thijs, die bpost tien jaar heeft geleid, kreeg die garanties naar eigen zeggen eind oktober op het kabinet van PS-minister Labille. Daar werd bij een glas champagne gesproken over de verlenging van zijn contract en zijn salarisvoorwaarden. “Het enige wat Labille vroeg, was of ik tot na de verkiezingen wilde voortdoen zonder contract omdat mijn loon gevoelig lag bij zijn achterban. Voor mij was dat geen probleem.”” Einde citaat.
Dat zijn zware beschuldigingen aan het adres van een bevoegd minister die blijkbaar om electorale redenen flagrant woordbreuk pleegde. Daarom volgende vragen hieromtrent:
a. Kan de raad van bestuur van bpost een juist verloop van de gebeurtenissen schetsen?
b. Indien minister Labille inderdaad woordbreuk pleegde: Hoe ging de raad van bestuur van bpost hiermee om?
c. Werd over de woordbreuk van Labille beraadslaagd tijdens bepaalde raden van bestuur?
d. Waarom heeft de raad van bestuur geen afstand genomen van het politiek gekonkel van minister Labille?
e. Ging de voltallige raad van bestuur akkoord met deze gang van zaken?
Dat zijn zware beschuldigingen aan het adres van een bevoegd minister die blijkbaar om electorale redenen flagrant woordbreuk pleegde. Daarom volgende vragen hieromtrent:
a. Kan de raad van bestuur van bpost een juist verloop van de gebeurtenissen schetsen?
b. Indien minister Labille inderdaad woordbreuk pleegde: Hoe ging de raad van bestuur van bpost hiermee om?
c. Werd over de woordbreuk van Labille beraadslaagd tijdens bepaalde raden van bestuur?
d. Waarom heeft de raad van bestuur geen afstand genomen van het politiek gekonkel van minister Labille?
e. Ging de voltallige raad van bestuur akkoord met deze gang van zaken?
Vraag 3 algemene vergadering bpost
Uit verschillende artikelen in de pers bleek dat bpost voorzitster Martine Durez helemaal niet opgezet was met de gang van zaken rond het vertrek van CEO Johnny Thijs. Blijkbaar bleef de correcte opstelling van mevrouw Durez niet zonder gevolgen want op 24 april klonk er een donderslag bij heldere hemel: voorzitster Martine Durez zou vervangen worden door mevrouw Françoise Masai. Dit ontslag kwam totaal onverwacht want het stond niet vermeld op de agenda van de algemene vergadering die op 11 april werd gepubliceerd en mevrouw Durez repte er met geen woord over tijdens het korte gesprek dat ik met haar had na de algemene vergadering van Belgacom op woensdag 16 april.
Zodoende ligt het voor de hand dat mevrouw Durez moest vertrekken omwille van het feit dat ze niet bereid bleek om woordbreuk en politieke spelletjes als vanzelfsprekend te beschouwen. Mevrouw Martine Durez is een dame die haar strepen verdiende bij bpost: tussen 1997 en 2006 was mevrouw Durez financieel directeur van De Post en sinds 2006 zit ze de raad van bestuur voor, haar mandaat loopt nog tot 2018. Samen met ex-CEO Johnny Thijs was ze de architect van de transformatie van bpost sedert 2002.
Net als bij Belgacom wordt een uitermate bekwaam voorzitter vervangen door een wereldvreemde politieke marionet. Mevrouw Françoise Masai, die voorzitster Durez zal vervangen, is 68 jaar oud en ze heeft geen enkele ervaring in het besturen van commerciële beursgenoteerde bedrijven. Als voormalig kabinetschef van Elio Di Rupo (1995-1999) werd ze op 1 maart 1999 benoemd tot onafhankelijk directeur van de Nationale Bank alwaar ze zonder enige scrupules meewerkte aan het overhevelen van een groot deel van de strategische reserves van de Nationale Bank naar de bodemloze Schatkist. De geschiedenis zal oordelen over deze misdaad tegen het Belgische volk.
a. Hoe gaat de raad van bestuur van bpost om met deze gang van zaken?
b. De raad van bestuur van bpost zal binnenkort voorgezeten worden door een willoze politieke marionet die geen enkele ervaring heeft in het besturen van een commercieel beursgenoteerd bedrijf: Zijn er binnen de raad van bestuur van bpost bestuurders die niet beseffen dat zulke politieke spelletjes op lange termijn nefaste gevolgen voor de onderneming hebben?
c. Wat is de rol van onze “onafhankelijke bestuurders” in dit schouwspel? Spelen zij de rol van figuranten die op bevel de andere kant opkijken bij de meest flagrante inbreuken op de regels van deugdelijk bestuur?
Zodoende ligt het voor de hand dat mevrouw Durez moest vertrekken omwille van het feit dat ze niet bereid bleek om woordbreuk en politieke spelletjes als vanzelfsprekend te beschouwen. Mevrouw Martine Durez is een dame die haar strepen verdiende bij bpost: tussen 1997 en 2006 was mevrouw Durez financieel directeur van De Post en sinds 2006 zit ze de raad van bestuur voor, haar mandaat loopt nog tot 2018. Samen met ex-CEO Johnny Thijs was ze de architect van de transformatie van bpost sedert 2002.
Net als bij Belgacom wordt een uitermate bekwaam voorzitter vervangen door een wereldvreemde politieke marionet. Mevrouw Françoise Masai, die voorzitster Durez zal vervangen, is 68 jaar oud en ze heeft geen enkele ervaring in het besturen van commerciële beursgenoteerde bedrijven. Als voormalig kabinetschef van Elio Di Rupo (1995-1999) werd ze op 1 maart 1999 benoemd tot onafhankelijk directeur van de Nationale Bank alwaar ze zonder enige scrupules meewerkte aan het overhevelen van een groot deel van de strategische reserves van de Nationale Bank naar de bodemloze Schatkist. De geschiedenis zal oordelen over deze misdaad tegen het Belgische volk.
a. Hoe gaat de raad van bestuur van bpost om met deze gang van zaken?
b. De raad van bestuur van bpost zal binnenkort voorgezeten worden door een willoze politieke marionet die geen enkele ervaring heeft in het besturen van een commercieel beursgenoteerd bedrijf: Zijn er binnen de raad van bestuur van bpost bestuurders die niet beseffen dat zulke politieke spelletjes op lange termijn nefaste gevolgen voor de onderneming hebben?
c. Wat is de rol van onze “onafhankelijke bestuurders” in dit schouwspel? Spelen zij de rol van figuranten die op bevel de andere kant opkijken bij de meest flagrante inbreuken op de regels van deugdelijk bestuur?
vrijdag 2 mei 2014
Inflatie, deflatie of schizoflatie?
Aangezien ik nogal wat dingen vertel, die de meeste mensen niet graag horen, graag enkele verduidelijkingen:
De euro zal niet ontploffen, hij zal uiteenvallen en ik heb oprecht medelijden met de goedgelovigen die blindelings in de holle propaganda van de mensen, die dat monetaire wangedrocht creëerden, geloven.
Voor wat betreft het fenomeen van de monetaire hyperinflatie: in 2007/2008 sukkelden we in de grootste financiële crisis uit de geschiedenis. Ondanks deze catastrofe steeg de waarde van het patrimonium van Belgische particulieren de jongste tien jaar van 1.100 miljard naar 2.000 miljard euro. De waarde van het vastgoed steeg op tien jaar tijd van +/-500 miljard naar +/-1.100 miljard euro. (cijfers Nationale Bank van België)
Bij een zware financieel/economische crisis dicteert de logica dat die waarde zou moeten dalen. In plaats van een daling kregen we echter een enorme stijging die enkel verklaard kan worden door de monetaire doping van de overheden die er tevens voor zorgde dat al die failliete banken kunstmatig overeind gehouden werden. Laat het voor iedereen duidelijk zijn: de banken werden niet gered, zij werden kunstmatig overeind gehouden! Om deze illusie in stand te houden zijn onze politici en hun marionetten bij de centrale banken genoodzaakt om de situatie iedere dag te verergeren. We beleven historisch interessante tijden en het is zonder meer een wonderbaarlijk spektakel waarover geschiedkundigen later massa's boeken zullen schrijven.
Het is echt allemaal zo moeilijk niet hoor, enkel even je gezond verstand gebruiken en je kijkt los door de mistgordijnen. Mocht er geen inflatie zijn dan zouden ook de prijzen van de financiële activa relatief stabiel blijven. Dit is het dilemma waar ik al van in het begin van deze crisis voor waarschuw: het geld dat in het systeem gepompt wordt, komt terecht bij de partijen die deze crisis gecreëerd hebben en zij gebruiken die liquiditeiten enkel en alleen om nog meer zeepbellen te creëren. Ondertussen worden de gewone stervelingen massaal in de armoede geduwd waardoor we voor de consument langzaam maar zeker van een deflatie mogen gewagen. Inflatie in de monetaire wereld en deflatie voor de gewone man: voor het eerst in de geschiedenis bevinden we ons in een periode van schizoflatie en daar gaat een waanzinnig hoge prijs voor betaald worden. Raad eens wie voor die factuur gaat opdraaien?
De euro zal niet ontploffen, hij zal uiteenvallen en ik heb oprecht medelijden met de goedgelovigen die blindelings in de holle propaganda van de mensen, die dat monetaire wangedrocht creëerden, geloven.
Voor wat betreft het fenomeen van de monetaire hyperinflatie: in 2007/2008 sukkelden we in de grootste financiële crisis uit de geschiedenis. Ondanks deze catastrofe steeg de waarde van het patrimonium van Belgische particulieren de jongste tien jaar van 1.100 miljard naar 2.000 miljard euro. De waarde van het vastgoed steeg op tien jaar tijd van +/-500 miljard naar +/-1.100 miljard euro. (cijfers Nationale Bank van België)
Bij een zware financieel/economische crisis dicteert de logica dat die waarde zou moeten dalen. In plaats van een daling kregen we echter een enorme stijging die enkel verklaard kan worden door de monetaire doping van de overheden die er tevens voor zorgde dat al die failliete banken kunstmatig overeind gehouden werden. Laat het voor iedereen duidelijk zijn: de banken werden niet gered, zij werden kunstmatig overeind gehouden! Om deze illusie in stand te houden zijn onze politici en hun marionetten bij de centrale banken genoodzaakt om de situatie iedere dag te verergeren. We beleven historisch interessante tijden en het is zonder meer een wonderbaarlijk spektakel waarover geschiedkundigen later massa's boeken zullen schrijven.
Het is echt allemaal zo moeilijk niet hoor, enkel even je gezond verstand gebruiken en je kijkt los door de mistgordijnen. Mocht er geen inflatie zijn dan zouden ook de prijzen van de financiële activa relatief stabiel blijven. Dit is het dilemma waar ik al van in het begin van deze crisis voor waarschuw: het geld dat in het systeem gepompt wordt, komt terecht bij de partijen die deze crisis gecreëerd hebben en zij gebruiken die liquiditeiten enkel en alleen om nog meer zeepbellen te creëren. Ondertussen worden de gewone stervelingen massaal in de armoede geduwd waardoor we voor de consument langzaam maar zeker van een deflatie mogen gewagen. Inflatie in de monetaire wereld en deflatie voor de gewone man: voor het eerst in de geschiedenis bevinden we ons in een periode van schizoflatie en daar gaat een waanzinnig hoge prijs voor betaald worden. Raad eens wie voor die factuur gaat opdraaien?
Abonneren op:
Posts (Atom)