maandag 16 juli 2018

Dossier Nationale Bank Macro Trends deel 2


Dossier: Nationale Bank van België


Indoctrinatie en propaganda mogen nooit onderschat worden!  In de vorige editie slaagden we er zelfs in om onder de foto van Jean-Luc Dehaene te schrijven dat België in 1988 met 1.303 ton goud één van de grootste goudbezitters ter wereld was.  Aangezien het goud eigendom is van de BNB was die grote goudbezitter niet België maar de beursgenoteerde Nationale Bank van België!  Het onderscheid is enorm, zorgt voor verwarring en het bevestigt het valse idee dat het goud van de Staat is.  Zo zien we opnieuw hoe indoctrinatie zelfs de grootste kenners beïnvloedt.

De malversaties bij de BNB?  Het probleem is dat je daarover boeken kunt schrijven.  Feit is dat de Raad van Censoren tegen het eind van de 19de eeuw in de jaarverslagen opmerkingen begint te maken over het feit dat de Staat steeds meer beslag legt op de inkomsten van de Bank.  Bij de oprichting in 1850 was beleggen in de BNB zonder meer risky business doch na enkele jaren werd het steeds meer een lucratieve bedoening.  Extreem belangrijk in dit verhaal is dat je moet begrijpen dat tot en met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog “inflatie” taboe was.  Een centrale bank had enkel tot doel om de koopkracht van het geld te bewaken en zodoende moest ontwaarding van haar geld tot elke prijs vermeden worden.  De burger had voor de oprichting van de BNB al heel wat nare ervaringen opgedaan met papieren experimenten zoals de Franse assignaten en biljetten uitgegeven door  instellingen allerhande die nadien waardeloos werden.  Zodoende was de burger niet zomaar bereid om papier in plaats van klinkende munt te aanvaarden.  In 1873 zouden politici via wetten het papiergeld van de BNB opwaarderen tot wettig betaalmiddel waardoor je een betaling in BNB biljetten niet meer kon weigeren.

Dankzij het bannen van inflatie was een Belgische frank in  1914 nog steeds evenveel waard als een frank uit 1851.  Dit is een extreem belangrijk feit want bij de oprichting van de BNB was heel duidelijk en terecht bepaald dat de Bank geen onderneming was die winstmaximalisatie moest nastreven doch in de eerste plaats oog moest hebben voor het Algemeen Belang.  Daarom kregen de aandeelhouders een gegarandeerd eerste dividend van 6% op het kapitaal en een tweede bonusdividend indien de resultaten dat zouden toelaten.  Dat creëerde voor de overheid de gelegenheid om in verschillende stappen de beruchte drie procent regel in te voeren die tot 2009 van kracht bleef.   Die regel bepaalde dat alle inkomsten, die hoger lagen dan 3% van het vermogen van de Bank, rechtstreeks aan de Staat toekwamen.  In tijden van nulinflatie opnieuw een ingreep die, gelet op het Algemeen Belang,  verdedigbaar was gelet op de hoge inkomsten die het monopolie op de emissie van bankbiljetten de BNB opleverde.  Als na de Eerste Wereldoorlog inflatie ingevoerd wordt, om de oorlogsschulden van de overheden weg te toveren, verandert de situatie uiteraard compleet.  Aangezien onze munt sedert het invoeren of toelaten van inflatie meer dan 99% van zijn waarde verloor spreekt het voor zich dat 60 frank uit 1851 niet hetzelfde is dan 1,5 euro in 2018 (in 1851 verdienden de best betaalde arbeiders een kleine veertig frank per maand!).  Bij de Nationale Bank werd, met uitzondering van dat eerste dividend, alles aangepast aan de nieuwe situatie na de invoering van inflatie.  Zelfs de wedde van de gouverneur, in 1851 nog een decadente 18.500 frank (459 euro) PER JAAR werd in de loop der tijden opgetrokken naar meer dan 500.000 euro.  Terwijl de wedde van de gouverneur opgetrokken werd met een factor 1.089 bleef het cruciale eerste dividend voor de aandeelhouders op 1,5 euro.  Daarom eis ik sedert 2005 dat het eerste dividend wordt aangepast aan de evolutie van de inflatie waardoor dat eerste dividend ongeveer 600 euro per aandeel zou moeten bedragen.  Wedden dat het BNB aandeel hoger noteert dan 3.000 euro als het dividend opgetrokken wordt tot 700 euro per aandeel.  Het feit dat het dividend gebruikt wordt om de koers van het aandeel laag te houden is in feite het grootste schandaal in dit verhaal.  Jarenlang werden enorme bedragen uit de belaste winsten, die toekwamen aan alle aandeelhouders, versluisd naar allerhande reserves die dan op een gegeven moment toegevoegd werden aan het resultaat en dankzij de befaamde drie-procentregel volledig in de Schatkist terechtkwamen.  Zo werd eind van de jaren 1990 een reservefonds opgericht ter dekking van de risico’s van de eigen deviezenreserves van de Bank.  Eigen deviezenreserves van de Bank! Kan het nog duidelijker?  Op een gegeven moment zat er bijna één miljard euro in die reserve en toen versluisden Verhofstadt & co gans die belaste reserve naar de Schatkist.  Walgelijk corrupte Belgische rechters (mijn excuses aan de grote meerderheid correcte magistraten) zagen er geen graten in en de bange pers zweeg in alle talen.  Sorry, dat is niet waar.  Om het nog een beetje erger te maken blokletterden ze: NIEUWE NEDERLAAG VOOR AANDEELHOUDERS BNB!

Terug in de geschiedenis: In 1927 waren de reserves van de BNB zodanig aangegroeid dat politici schrik kregen dat de privé aandeelhouders het vroeg of laat weleens in hun hoofd zouden kunnen halen om in vereffening te gaan waardoor al die reserves verdeeld zouden worden onder die vermaledijde BNB privé-aandeelhouders.  Daarom stemde het parlement in 1927 een wet die bepaalde dat een belangrijk deel van de reserves van de BNB aan de Staat toebehoorden en dat die reserves verplicht moesten worden uitgekeerd indien de BNB het monopolie op het emissierecht verloor.  Het emissierecht is echter absoluut en bijgevolg publiceerde de ECB op haar website dat de ECB binnen de eurozone de enige instantie is die over het emissierecht beschikte.  Sinds de invoering van de euro kan de BNB op het vlak van emissie niks meer uitrichten en enkel de orders uit Frankfurt uitvoeren hetgeen de logica zelve is.  De BNB heeft zonder enige twijfel haar emissierecht afgestaan aan de ECB waardoor de wet van 1927 zich aandiende: de reserves moesten uitgekeerd worden.  Na vier jaar voorbereiding en nadat politici en BNB weigerden te praten, restte Deminor geen andere keuze dan in juni 2002 naar de rechter te stappen met een waterdicht dossier.  Op 2 augustus 2002 stemde het parlement echter een nieuwe wet die de zaken totaal veranderde.  Vertaald in lekentaal: Je speelt de finale van de wereldbeker en je staat bij de rust drie-nul voor; Tijdens de rust bepaalt de FIFA dat de doelpunten uit de eerste helft geannuleerd worden en dat je tegenstrever, gelet op zijn zwakte, met nul-vijf aan de tweede helft mag beginnen.  In geen enkele rechtstaat wordt getolereerd dat, in een lopende procedure, de wetgeving wordt veranderd in het voordeel van één der partijen en dat was hier overduidelijk het geval.  De minderheidsaandeelhouders dus naar het Grondwettelijk Hof en dat corrupte vehikel, gevuld met ex-politici en schatplichtige lakeien, besliste in eer en geweten dat de wet van 2 augustus 2002 geen nieuwe wet was doch een “interpretatieve wet” die uitlegt wat de Belgishe volksvertegenwoordigers in 1927 bedoelden met de term “emissierecht” in het licht van de invoering van de euro en dat er zodoende geen vuiltje aan de lucht was.  Een groter voorbeeld van het genie van onze politici bestaat er niet!  Ze definieerden in 1927 de term emissierecht in functie van de invoering van de euro zeventig jaar later!  Daar sta je dan als benadeelde burger!  Only in Belgium zei Guy Vrhfstdt en hij benoemde zijn kabinetschef Luc Coene tot nieuwe vice-gouverneur van de BNB.

In de vorige editie had ik het reeds over het goud van de Bank en de manipulaties die ertoe geleid hebben dat men na verloop van tijd over de officiële goudreserves van de Belgische Staat orakelde.  Dat dit een gigantische leugen is blijkt uit de feiten.  Als de BNB een ton goud verkoopt dan gaat de boekwaarde van dat goud naar de bankrekening van de BNB hetgeen aantoont dat de Bank wel degelijk de eigenaar is.   De (fictieve) “meerwaarde” van dat goud verdwijnt in een ONBESCHIKBARE reserverekening.  Als er dan voldoende geld op die onbeschikbare reserverekening staat worden er speciale wetten gemaakt die de onbeschikbare reserves overhevelen naar de Schatkist.  Het mooie van het verhaal is dat men het gros van het BNB goud verkocht met als argument dat goud niks opbrengt en dat is absoluut correct!  Goud brengt niks op, het behoudt zijn waarde.  Als goud inderdaad geen rendement oplevert bepaalt de logica dat er ook geen meerwaarde kan gerealiseerd worden en ook dit is een waarheid als een koe.  De situatie is klaar en duidelijk: meer dan 80% van de goudreserves van de BNB werd, rekening houdend met de inflatie, met verlies verkocht.  Het overhevelen van ruim negen miljard euro aan onbeschikbare reserves naar de Schatkist was dan ook een hold-up om “U” tegen te zeggen.  Samen met het overhevelen van andere reserves werd meer dan 50.000 euro per aandeel in handen van de Staat in de Schatkist gepompt.  Gelet op alle speciale regelgevingen met onder andere belastingen, roerende voorheffing enzovoort had hiervan minstens 12.500 euro netto moeten uitgekeerd worden aan de privé aandeelhouders!  37.500 euro per aandeel, voor een partner die nooit een cent in de BNB geïnvesteerd heeft, en 12.500 euro voor de mensen die het kapitaal aangebracht hebben: Veel was niet genoeg, ze moesten het allemaal hebben!

Zoals eerder geschreven, ik kan er boeken over schrijven en ik besluit deze editie met een toetje: Wat gedacht van de verkoop van buiten gebruik gestelde gebouwen van de Bank aan de NMBS of het Krediet aan de Nijverheid in Hasselt en Kortrijk?  Verhalen die gebeiteld staan in notariële akten:

De Nationale Bank van België verkoopt in januari 2002 het gebouw aan de Schiervellaan te Hasselt aan de in oprichting zijnde vennootschap Cobogra. Enkele weken later verkoopt Cobogra het gebouw aan de NMBS. Van de ene overheidsinstelling via een tussenstation naar de andere:
De Bank ontvangt bij de verkoop 941.995 euro.
De NMBS betaalt 2.305.410 euro en Cogobra incasseert een meerwaarde van 144% .



In Kortrijk ging het sneller!  De verkoop van het Nationale Bank gebouw te Kortrijk aan Garage du Phare d'Ostende werd voor een notaris in Oostende beschreven en binnen het uur voor dezelfde notaris doorverkocht aan een ander overheidsbedrijf tegen bijna het dubbele van hetgeen de NBB ontvangen had. U gelooft het niet? Dan geef ik U even de details mee:
Op 29 mei 2002 om 10.30 uur verkoopt de NBB het gebouw te Kortrijk voor 520.576,40 euro;
Op 29 mei 2002 om 11.30 uur verkoopt Garage du Phare d'Ostende hetzelfde gebouw voor 991.574,09 euro door aan de Nationale Kas voor het Beroepskrediet!

Een uur na de verkoop door de Bank verkoopt de koper hetzelfde gebouw aan de Nationale Kas voor het Beroepskrediet met een meerwaarde van 90%?  Bij de Nationale Bank kan het allemaal.

Het is duidelijk dat hier partijen over inside informatie beschikten en hierdoor grote winsten realiseerden op kap van de BNB en de Belgische burger.  De privé aandeelhouders protesteerden, een grondig onderzoek werd bevolen en leverde, wat had U gedacht, uiteraard niks op.  Aangezien geen enkele journalist het de moeite waard vond, om uit te gaan zoeken wie zich hier op kosten van de Belgische burger verrijkt had, verdwenen ook deze schandalen voorlopig in de doofpot.



Weetjes:

Twee aandeelhouders volharden in de boosheid en blijven strijden voor rechtvaardigheid:

Jaak Van Der Gucht



Erik Geenen


zaterdag 14 juli 2018

Dossier Nationale Bank Macro Trends deel 1


Dossier: Nationale Bank van België 

In de komende vier edities – gedurende de zomermaanden – laat ik activist Erik Geenen aan het woord over een dossier dat mij steeds meer is beginnen interesseren: de enorme onderwaardering van de aandelen van de Nationale Bank van België. Volgens Erik komt dat vooral omdat de NBB gebruikt wordt als melkkoe voor de Schatkist, waardoor de private aandeelhouder in de kou blijft staan. Maar, aldus nog Erik, is het best mogelijk om die aandelen op hun volle waarde te laten komen, als er maar genoeg druk gezet wordt op de bestuurders. Een interessant verhaal. 



Sedert het sneuvelen van de goud-dollarstandaard in 1971 kwam in het verhaal van de Nationale Bank de propaganda “het is allemaal van de Staat” langzaam maar zeker de geschiedenis vervalsen.  Alwaar in 1970 het jaarverslag nog over de “goudreserves van de Nationale Bank” berichtte veranderde dit na talloze tussenstappen tot “de officiële goudreserves van België”. Het feit dat de publieke opinie gedurende de voorbije decennia constant voorgehouden werd dat een beursnotering van een centrale bank een absurditeit is, heeft de zaak natuurlijk ook niet vooruit geholpen.  De waarheid is dat quasi alle centrale banken destijds met privé kapitaal werden opgericht en dat de meesten onder hen in de loop van de geschiedenis genationaliseerd werden.  Vandaag zijn naast de BNB ook de centrale banken van Zwitserland en Griekenland nog steeds beursgenoteerd terwijl de Federal Reserve voor de volle honderd procent “offline” in handen is van de Amerikaanse grootbanken. 


Een korte geschiedenis 

In 1948 maakte de Belgische regering misbruik van de naoorlogse situatie om zich 50% van de BNB aandelen toe te eigenen.  De Staat legde beslag op de oorlogswinsten van de Bank (265 miljoen frank) en gebruikte hiervan 200 miljoen BEF om een kapitaalverhoging te onderschrijven waarna het kapitaal 50/50 verdeeld is tussen Staat en privé.  De Belgische Staat heeft zodoende nooit één cent in de Bank geïnvesteerd, de aandelen werden immers betaald met inbeslaggenomen winsten van de Bank en na de fictieve kapitaalverhoging restte er zelfs een bonus van 65 miljoen frank.  In ruil voor de buitengewoon gunstige voorwaarden voor de Staat verkregen de privé aandeelhouders waterdichte garanties dat de overheid nooit misbruik zou kunnen maken van haar nieuw verworven machtspositie.  Dat de Belgische politici achteraf alle beloftes en garanties naar de prullenmand manipuleerden is ondertussen een geschiedkundig feit. 

De plundering van de reserves van de BNB kaderde in de door de Belgische politici opgezette kiezersbedrog waarbij de stemmen van de burger werden gekocht door het verkwanselen van zowat alle Belgische reserves.  Ontelbare miljarden werden verkwist om allerlei belangengroepen te paaien waardoor België, in 1970 wereldwijd nog één van de vijf rijkste landen, verpauperde tot een koninkrijk dat niet meer in staat is om zijn schuld- en andere verplichtingen na te komen.  Bij de BNB werden belangrijke reserves, waaronder 82% van de goudvoorraad geliquideerd tegen stuntprijzen om de staatsschuld kunstmatig te verlagen om tot de desastreuze euroclub te kunnen toetreden.  Een hallucinant verhaal waarbij in 1993 de belangrijkste rechten van de privé aandeelhouders gewoon bij wet afgeschaft werden. 

Sindsdien versluisden politici, bijgestaan door hun marionetten bij de Bank, in totaal meer dan 50.000 euro per aandeel (in handen van de Staat) naar de Belgische Schatkist om onder meer fictieve begrotingen in evenwicht te fabriceren, tekorten te minimaliseren en ook nog eens het “bloeiende” Zilverfonds te spijzen.  Dankzij het actieve verzet van de privé aandeelhouders sedert 2002 werd het bloeden grotendeels gestelpt doch onwaarschijnlijke schandalen blijven tot op vandaag overeind omwille van het doodzwijgen van het dossier in de media en de steun van banken en aanverwanten die hun regelgever niet voor het hoofd willen stoten.   


Desondanks 

Ondanks de roof van meer dan tien miljard euro blijft de restwaarde vandaag toch nog boven 35.000 euro per aandeel of zowat 1.200% boven de huidige beurskoers (2.720 euro). 

Nadat Deminor in 2002 de stok in het hoenderhok gooide steeg de koers op enkele maanden tijd van een goede duizend tot boven de vierduizend euro doch ondanks het feit dat sinds 2002 meer dan dan tienduizend euro per aandeel werd toegevoegd aan de belaste reserves, die aan iedere aandeelhouder toekomen, noteert het aandeel vandaag minder dan 3.000 euro.  De BNB bestaat dit jaar 168 jaar en je betaalt heden dus minder dan 30% van de onweerlegbare waardestijging van de jongste 16 jaar.  De waarde, die opgebouwd werd in de 152 jaar die daaraan voorafgingen, is uiteraard een pak hoger dan de aangroei van de reserves tussen 2002 en 2018.  Op de jongste algemene vergadering vernamen we dat de huidige waarde van de participatie van de BNB in de Bank voor Internationale Betalingen momenteel 5.090 euro per BNB aandeel bedraagt.  Dit cijfer komt van de BNB zelf, we mogen er zodoende van uit gaan dat het eerder aan de lage kant ligt.   Sinds 2012 geeft de directie van de Bank ook toe dat het goud wel degelijk eigendom van de BNB is waardoor de intrinsieke waarde opnieuw toeneemt met meer dan 17.000 euro per aandeel.  Het feit dat geen enkele journalist of analist hiervan melding maakt spreekt boekdelen.  Met de drie vernoemde elementen (stijging reserves sedert 2002-waarde BIB participatie-goud) zitten we reeds op een waarde van meer dan 32.000 euro per aandeel!  Onwetendheid gecombineerd met de angst voor willekeur, machtsmisbruik en corruptie houden de koers op minder dan tien procent van de werkelijke waarde. 





In de komende edities van MT gaan we de malversaties in het BNB dossier verder toelichten, de belangrijke rol van de Nationale Bank bij de Bank voor Internationale Betalingen (de BNB heeft 9% van de BIB aandelen in portefeuille!!!) en het IMF in de kijker plaatsen, de werkelijke waarde van een BNB aandeel belichten en uitleggen hoe we de enorme onderwaardering grotendeels kunnen wegwerken. 

dinsdag 3 juli 2018

Kortrijk, met dezelfde C van Corruptie!

Het NBB verhaal is een eindeloze aaneenschakeling van schandalen die gedoogd worden door de tot onafhankelijke directeurs benoemde politieke marionetten die enkel begaan zijn met de belangen van hun respectievelijke politieke partijen. Je kunt het zo gek niet bedenken of je komt het bij de Nationale Bank wel tegen.

De verkoop van het Nationale Bank gebouw te Kortrijk aan Garage du Phare d'Ostende werd voor een notaris in Oostende beschreven en binnen het uur voor dezelfde notaris doorverkocht aan een ander overheidsbedrijf tegen bijna het dubbele van hetgeen de NBB ontvangen had. U gelooft het niet? Dan geef ik U even de details mee:

Op 29 mei 2002 om 10.30 uur verkoopt de NBB het gebouw te Kortrijk voor 520.576,40 euro;

Op 29 mei 2002 om 11.30 uur verkoopt Garage du Phare d'Ostende het gebouw voor 991.574,09 euro aan de Nationale Kas voor het Beroepskrediet!

Dezelfde dag, binnen een uur, bij dezelfde notaris hetzelfde gebouw verkopen met een meerwaarde van 90%? Bij de Nationale Bank kan het allemaal.

Het mooiste was dat de uiteindelijke koper van het gebouw in Kortrijk de Nationale Kas voor Beroepskrediet was. De Nationale Bank een door de overheid gecontroleerde NV verkocht dus via een omweg aan een andere overheidsinstelling de Nationale Kas voor Beroepskrediet:
Verkoper de Nationale Bank van België ontvangt 520.576,40 euro
De Nationale Kas voor het Beroepskrediet betaalt een uur later 991.574,09 euro.  Garage du Phare d'Ostende incasseert binnen het uur een meerwaarde van 90%!

De Belgische Staat en zodoende alle Belgische burgers waren opnieuw tweemaal de sigaar. Gelukkig gebeurde dit allemaal in het algemeen belang.

Dat zo'n gebouw binnen het uur doorverkocht wordt tegen bijna het dubbele van de oorspronkelijke prijs: zou dat een record voor het Guinness Book of Records zijn? Als hetzelfde gebouw, eigendom van de Nationale Bank, een beursgenoteerd overheidsbedrijf, verkocht wordt aan een obscuur particulier bedrijf dat hetzelfde gebouw binnen het uur doorverkoopt aan een ander overheidsbedrijf dan zou je kunnen vermoeden dat er ergens iemand gemakkelijk geld verdiend heeft. Bij de Nationale Bank vonden ze het heel normaal.  Ook hier vonden de Belgische media het niet de moeite waard om de zaak eens uit te spitten.  In het België van "ons kent ons" worden zulke potjes liefst gedekt gelaten.

Corruptie met een grote C!

Hasselt januari 2002

De Nationale Bank van België verkoopt het gebouw aan de Schiervellaan aan de pas opgerichte vennootschap Cobogra. Enkele weken later verkoopt Cobogra het gebouw aan de NMBS.

De NBB ontvangt 941.995 euro.
De NMBS betaalt 2.305.410 euro.

Privé vennootschap Cobogra realiseert op enkele weken tijd een meerwaarde van 144,74%.
Op het moment dat er geld in duistere zakken kon verdwijnen was het Algemeen Belang plots niet meer van belang!
De aandeelhouders van de NBB waren de sigaar!
De Belgische burger werd als stakeholder bij de NBB en de NMBS tweemaal gepluimd!

Na klachten van privé aandeelhouders werd er een onderzoek geopend doch dat leverde, wat had U gedacht, per toeval niks op.

zondag 3 juni 2018

Waarde participatie Bank voor Internationale Betalingen!

Sedert vele jaren verkondig ik dat de participatie van de NBB in het kapitaal van de Bank voor Internationale Betalingen veel meer waard is dan de beurskoers van onze Nationale Bank.  Na jarenlang aandringen en keiharde gerichte vragen ging de directie van de Bank tijdens de algemene vergadering van 22 mei eindelijk overstag en gaf zij de huidige waarde van haar participatie in de Bank voor Internationale Betalingen (BIB) prijs.  Volgens de recentste balans- en cijfergegevens bedraagt die waarde momenteel 5.090 euro per NBB aandeel.  Dit betekent dat deze participatie op haar eentje 77% meer waard is dan de huidige beurskoers van de NBB.

In het Engels noemt de centrale bank der centrale banken The Bank for International Settlements beter bekend onder de afkorting BIS.  Het kapitaal van de BIB bestaat uit 558.125 aandelen en die zijn verdeeld over zestig centrale banken en onze Nationale Bank heeft er hiervan 50.100 of 8,97% van in portefeuille.  België was in 1930 één van de stichtende leden van de BIB en de grote participatie van de Nationale Bank in het kapitaal vindt hier haar oorsprong.  Door haar unieke positie heeft de NBB permanent twee vertegenwoordigers in de raad van bestuur van de BIB en dit verklaart het hoge aantal Belgen op topposities bij de BIB en het IMF.  Hierdoor wordt de NBB een machtsbastion dat zelfs in staat is om reuzen in de financiële media als Reuters en Bloomberg het zwijgen op te leggen hetgeen in het verleden reeds verschillende malen voorgevallen is in verband met de strijd van de privé aandeelhouders van de Bank tegen het machtsmisbruik en de willekeur die sedert de voorbije decennia schering en inslag waren.  Deze vreemde kronkel samen met het feit dat de NBB toezichthouder is voor de financiële instellingen maakt dat media, banken en beleggingsbladen het dossier Nationale Bank totaal negeren.

Soit terug naar de kern van de zaak:
Mocht het kapitaal van de BIB gelijk verdeeld zijn over alle aandeelhouders zou iedere aandeelhouder 1,66% van de aandelen controleren, dat de NBB 8,97% van die aandelen bezit is dus een uitzonderlijk fenomeen.

Aangezien de directie van de Bank nu zelf verklaard heeft dat de waarde van de BIB pariticipatie 5.090 euro per NBB aandeel bedraagt, wordt de enorme onderwaardering van het NBB nogmaals duidelijk in de verf gezet.  Gelet op de andere participaties van de NBB, het vastgoed, het goud en de andere activa mag de onderliggende waarde van het NBB aandeel voorzichtig op +35.000 euro per aandeel geschat worden.

Het NBB verhaal is er één van grote getallen:
De voorbije twintig jaar pompten de politieke marionetten, die de directiezetels bij de NBB bevolken, meer dan twaalf miljard euro in de bodemloze Belgische Schatkist en ze overtraden daarbij alle regels in verband met de winstverdeling, corporate governance en goed fatsoen.  Die twaalf miljard euro komen overeen met zestigduizend euro per aandeel in handen van de Staat.  Na deze onwaarschijnlijke plundering van de reserves bedraagt de restwaarde vandaag nog meer dan 35.000 euro per aandeel.  Gelet op de huidige koers van 2.880 euro meer dan de moeite om een graantje mee te pikken van de onvermijdelijke inhaalbeweging.

Onmogelijk?
Van 1995 tot 2016 schommelde de koers van de eveneens beursgenoteerde Zwitserse centrale bank SNB rond de duizend Zwitserse franken, twee jaar later noteren we 6.280 Zwitserse frank of 528% hoger en dan laten we de formidabele koersstijging van de Zwitserse frank nog buiten beschouwing.  En dan moet je weten dat de situatie bij onze NBB in feite stukken beter is dan bij de SNB.  In Zwitserland bestaat het dividend enkel uit 6% op het kapitaal en dat werd nooit aangepast aan de inflatie waardoor dat dividend na 111 jaar (opgericht in 1907° nog steeds 60 Zwitserse frank bedraagt op een nominaal kapitaal van duizend frank per aandeel.

In België bestaat het dividend uit twee componenten:
een eerste dividend van 6% op het kapitaal uit 1850 oftewel 60 Belgische frank;
een tweede dividend in functie van het resultaat.

En daar zit de sleutel van de schatkist!
Terwijl het loon van de gouverneur steeg van 16.500 frank PER JAAR in 1851
tot een slordige 22 miljoen frank in 2017
bleef het dividend voor de aandeelhouders ongewijzigd.

Toen de SNB, de NBB en de meeste andere centrale banken werden opgericht was inflatie taboe en was die 6% op het kapitaal een mooi dividend dat niet werd aangevreten door de inflatie.  Nadat politici na de Eerste Wereldoorlog inflatie in het leven riepen om hun financiële problemen op te lossen "vergat" men dat dividend aan te passen aan de evolutie van de koopkracht.  Waarom de directeurs van die centrale banken niet vergaten om hun weddes aan te passen blijft voorlopig een mysterie dat dient opgelost te worden.